Gmach Giełdy i Banku Polskiego w Warszawie, zaprojektowany przez Antonia Corazziego i wzniesiony w latach 1825–1828. Wielka rotunda nakryta kopułą, widoczna w górnej części budynku. To główny akcent kompozycyjny i zarazem element, który od razu odróżnia ten gmach od zwykłej zabudowy miejskiej. Poniżej kopuły biegnie półkolista elewacja z wyraźnym, klasycystycznym porządkiem architektonicznym. Środkowa kondygnacja została ukształtowana jako ciąg arkad. Wysokie, półkoliście zamknięte otwory tworzą rytmiczną galerię, bardzo elegancką i reprezentacyjną. Jeszcze niżej znajduje się przyziemie z kolejnym pasem arkad, cięższe i bardziej masywne, dzięki czemu cała bryła ma solidną podstawę. Dekorację rzeźbiarską nad wielkim otworem okiennym — motywy alegoryczne lub ornamentalne, które podkreślają reprezentacyjny charakter budynku.