Teatr Wielki. Odbudowa. Portyk kolumnowy po lewej stronie kadru — wysoki, klasycystyczny, z potężnym trójkątnym frontonem. W samym frontonie i w górnych partiach budynku widać jednak rusztowania oraz ślady prac, a za fasadą część bryły nadal wygląda na uszkodzoną lub nie w pełni odtworzoną. Dach i wyższe partie są miejscami poszarpane, jakby budowla była w połowie między ruiną a ukończonym gmachem. Po prawej stronie ciągnie się długie skrzydło o bardziej regularnej, spokojnej elewacji, z rytmem jednakowych okien i arkadowym podcieniem w przyziemiu. To zestawienie jest bardzo charakterystyczne: z jednej strony reprezentacyjny, niemal świątynny portyk starego teatru, z drugiej długi, bardziej powściągliwy ciąg zabudowy odbudowanego placu.