Kościół Świętej Trójcy. Masywną wieżą oraz przylegającą do niej częścią korpusu nawowego. Wieża wzniesiona jest z cegły licowej. Do wieży przylega masywna, ukośnie opadająca połać dachu nad nawą, tworząca wyraźny kontrast między stromą linią dachu a pionową ścianą wieży. W partii przyziemia widoczny jest ceglany cokół oraz delikatne gzymsowanie oddzielające kondygnacje. Całość utrzymana jest w stylistyce historyzującej, z przewagą uproszczonych form neogotyckich i elementów o proweniencji romańskiej, zwłaszcza w kształcie okien. Kościół otoczony jest ceglanym ogrodzeniem z metalową bramą o prostym, pionowym podziale. W obrębie ogrodzenia znajduje się kamienna figura sakralna ustawiona na wysokim, profilowanym cokole o falistym obrysie i dekoracyjnych wnękach.
Kościół Świętej Trójcy. Budowla ma charakter orientowany, z wyodrębnionym prezbiterium, którego ścianę zdobi wysokie, ostrołukowe okno z maswerkiem – najbardziej dekoracyjny element elewacji, typowy dla neogotyku. Korpus nawowy sprawia wrażenie jednonawowego; jego elewacje podzielone są rytmem przypór, które wzmacniają wertykalny charakter budynku i podkreślają konstrukcyjność ścian. Otwory okienne w nawie są prostsze, zamknięte łukiem półkolistym. Czworoboczna wieża, zwieńczona kopulastym hełmem z latarnią. W jej górnej partii widoczna jest tarcza zegarowa oraz prześwity dzwonne. Forma zwieńczenia wieży wskazuje na wpływy historyzmu i stanowi odejście od czysto gotyckiej stylistyki. Dachy nad nawą i prezbiterium są dwuspadowe, kryte dachówką. Wejście do kościoła zaakcentowane jest ostrołukowym portalem poprzedzonym schodami z metalową balustradą; jego opracowanie jest stosunkowo skromne, pozbawione rozbudowanego detalu.
