Kościół po ewangelicki. Budowla ma prostą, zwartą bryłę o planie zbliżonym do prostokąta. Nawa przykryta jest wysokim, stromym dachem czterospadowym pokrytym dachówką ceramiczną. Elewacje są gładkie, pozbawione rozbudowanej dekoracji, co podkreśla skromniejszy, protestancki charakter świątyni. Najbardziej charakterystycznym elementem jest cylindryczna wieża przylegająca do korpusu kościoła. Zwieńczona jest ona latarnią z otwartą kolumnadą oraz kopułowym hełmem zakończonym iglicą i chorągiewką. W górnej partii wieży widoczny jest taras lub galeria z balustradą, co nadaje jej lekkości i klasycyzującego charakteru.
odsyłacz do Podręczna Encyklopedia Kościelna, red. ks. Zygmunt Chełmicki, t. I-XLIV, Warszawa, 1904-1916 wzmiankujący zaistnienie miejscowego klasztoru począwszy od roku 1282; wypis z Dolny Śląsk wzmiankujący donację księcia Bolka Świdnickiego na rzecz zakonników
Bazylika św. Jerzego. Fasada jest masywna i zwarta, podzielona pionowymi lizenami oraz zwieńczona dekoracyjnym, schodkowym szczytem z wysokimi, smukłymi sterczynami. Pomiędzy nimi znajdują się wąskie, ostrołukowe blendy, które nadają elewacji rytmiczność i podkreślają jej wertykalny charakter. W dolnej części fasady widoczne są dwa ostrołukowe portale wejściowe z profilowanymi obramieniami. Nad nimi umieszczono duże, okrągłe okna rozetowe z kamiennym maswerkiem o motywie promienistym. Boczne ściany również posiadają wysokie, ostrołukowe okna. W tle widoczna jest masywna wieża kościoła zwieńczona wysokim, stożkowym hełmem, a także mniejsza sygnaturka z krzyżem. Dachy pokryte są dachówką ceramiczną. Bryła kościoła jest monumentalna i wyraźnie dominuje nad otoczeniem.
