Kościół św. Barbary. Do korpusu przylega masywna, czworoboczna wieża, przechodząca wyżej w ośmioboczną partię z otworami dzwonowymi zamkniętymi łukiem. Wieżę wieńczy barokowy hełm o cebulastej formie z latarnią. Przy prezbiterialnej części świątyni widoczna jest niewielka, wieloboczna przybudówka – prawdopodobnie zakrystia – nakryta osobnym, niskim dachem. U jej podstawy widać małe, półkoliście zamknięte wnęki okienne. Całość sprawia wrażenie budowli wielokrotnie przekształcanej, w której pierwotna średniowieczna struktura została uproszczona i otynkowana, a w okresie nowożytnym uzupełniona o barokowe zwieńczenie wieży.
Kościół pw. WNMP. Wnętrze. Nawę oraz przejście w kierunku prezbiterium. Wysokie, smukłe arkady o ostrołukowych zamknięciach, oparte na masywnych filarach o gładkich, wielobocznych trzonach. Ponad arkadą rozpięte jest sklepienie żebrowe – żebra tworzą rytmiczny, wyraźnie zaznaczony układ konstrukcyjny, podkreślający wertykalizm przestrzeni. W głębi widoczne są wysokie, ostrołukowe okna z maswerkami, doświetlające prezbiterium. Ściany w górnych partiach pokryte są polichromią figuralną. Nad arkadą widnieje monumentalne przedstawienie Chrystusa w majestacie w otoczeniu aniołów, wpisane w architektoniczne ramy pola malarskiego. Dekoracja ta wskazuje na historyzującą, zapewne XIX-wieczną lub wczesno-XX-wieczną aranżację wnętrza. Po prawej stronie widoczna jest bogato dekorowana ambona o formach barokowych, z profilowanym koszem i ornamentalnym baldachimem.
