Kościół Świętej Trójcy. Wysoki, schodkowy szczyt o bogato opracowanych, falistych spływach wolutowych. Szczyt ten ma wyraźnie manierystyczno-barokowy charakter i jest dekorowany niewielkimi, okrągłymi otworami oraz profilowanymi obramieniami. Elewacja jest tynkowana, z wyraźnym podziałem na kondygnacje zaznaczonym gzymsami i obramieniami okiennymi. Otwory okienne mają zróżnicowaną formę – część z nich jest prostokątna, inne zamknięte półkoliście, z kamiennymi lub tynkowymi opaskami. Do korpusu przylega masywna wieża na planie zbliżonym do kwadratu. Jej dolne partie są surowe, o niewielkich otworach wentylacyjnych, natomiast górną część stanowi ażurowa latarnia zwieńczona smukłym, ostrosłupowym hełmem.
Kościół Świętej Trójcy. Wnętrze. Fragment sklepienia z polichromią. Sklepienie ma formę krzyżowo-żebrową, z wyraźnie zaznaczonymi żebrami przecinającymi się w zwornikach, jednak jego zasadniczą dominantą jest rozbudowana dekoracja malarska. W centralnych partiach przęseł umieszczono duże, owalne medaliony z przedstawieniami figuralnymi. W jednym z nich widoczna jest scena o tematyce chrystologicznej – postać Chrystusa w otoczeniu świętych i aniołów, ukazana w kompozycji wznoszącej się ku górze, co podkreśla iluzjonistyczny charakter malowidła.
