Zespół klasztorny dominikanów i franciszkanów. Elewacja jest skromna, pozbawiona rozbudowanej dekoracji, opracowane tynkiem o chropowatej fakturze, z czytelnym podziałem pionowym za pomocą lizen lub płytkich pilastrów. Otwory okienne mają regularny rytm i prostokątną lub lekko zaokrągloną formę, ujętą w proste opaski, co wskazuje na przekształcenia z okresu nowożytnego, zapewne barokowe lub późniejsze. Dolne partie murów wykazują ślady przemurowań i zróżnicowaną strukturę materiałową, co świadczy o wieloetapowym kształtowaniu zabudowy. Widoczne są partie kamiennego fundamentu oraz fragmenty starszych murów o nieregularnej fakturze, kontrastujące z późniejszymi, otynkowanymi powierzchniami. Całość ma charakter obronny i zamknięty, co podkreśla otaczający mur z bramą prowadzącą na dziedziniec.