Kościół garnizonowy p.w. NMP. Po odbudowie. Późnobarokowej kompozycji fasady, ukształtowanej osiowo i symetrycznie. Front budowli jest dwuwieżowy, z dwiema smukłymi wieżami ustawionymi po bokach centralnej partii fasady. Wieże mają wyraźnie wydzielone kondygnacje, przeprute wysokimi, zamkniętymi łukowo otworami w partiach dzwonnych, a ponad nimi przechodzą w strzeliste, ostrosłupowe hełmy. Środkowa część fasady została zaakcentowana jako główna oś kompozycyjna. Dominuje w niej wysoki, zamknięty łukowo otwór okienny umieszczony nad portalem wejściowym. Oś tę flankują potężne pilastry lub uproszczone podpory ścienne, które nadają fasadzie monumentalność i porządkują ją wertykalnie. Całość wieńczy trójkątny naczółek z dekoracją reliefową, osadzony na silnie profilowanym belkowaniu. - Archiwum.Zabytek.pl
Kościół garnizonowy p.w. NMP. Po odbudowie. Późnobarokowej kompozycji fasady, ukształtowanej osiowo i symetrycznie. Front budowli jest dwuwieżowy, z dwiema smukłymi wieżami ustawionymi po bokach centralnej partii fasady. Wieże mają wyraźnie wydzielone kondygnacje, przeprute wysokimi, zamkniętymi łukowo otworami w partiach dzwonnych, a ponad nimi przechodzą w strzeliste, ostrosłupowe hełmy. Środkowa część fasady została zaakcentowana jako główna oś kompozycyjna. Dominuje w niej wysoki, zamknięty łukowo otwór okienny umieszczony nad portalem wejściowym. Oś tę flankują potężne pilastry lub uproszczone podpory ścienne, które nadają fasadzie monumentalność i porządkują ją wertykalnie. Całość wieńczy trójkątny naczółek z dekoracją reliefową, osadzony na silnie profilowanym belkowaniu.
Typ: Fototeka
Autor: Janusz Bułhak
Rok wykonania: 1962
Sygnatura: FN-ODZ-84227
Województwo: mazowieckie
Powiat: Warszawa
Gmina: Warszawa
Miejscowość: Warszawa
Ulica: Długa
Numer budynku: 13/15
zapytanie ze strony kierownika Wydziału Gospodarki Komunalnej Dzielnicowej Rady Narodowej do Gerarda Ciołka z dnia 30 kwietnia 1961 roku w sprawie opracowania opinii co do traktowania miejscowego parku jako zabytek
prośba z 29 lutego 1964 r. ze strony G. Ciołka do Wydziału Inzynierii Miejskiej i Gospodarki Wodnej Prezydium Rady Narodowej m.st. Warszawy o wyrażenie opinii uzgadniającej w zakresie prowadzonych w projekcie zbiorników wodnych wraz z opinią zastępcy Głównego Inżyniera Miejskiego, Józefa Liebfelda, z 3 marca 1964 r.; trzy karty
reprodukcja planu wykonanego przez G. Ciołka w 1949 r. zamieszczona w jego publikacji (Ogrody polskie, Warszawa 1954, s. 134), a ukazująca miejscowy ogród w pocz. XIX w.