Kościół Przemienienia Pańskiego. Centralna część fasady akcentuje wysoki otwór okienny o zamknięciu łukowym, umieszczony ponad głównym wejściem. Portal wejściowy jest prosty, ale wyraźnie osadzony w osi kompozycji. Bryła kościoła jest wydłużona i salowa, z prostym korpusem nawowym rozciągającym się za fasadą. Po bokach widoczne są niższe aneksy lub kaplice, również opracowane w uproszczonych formach klasycyzujących, z własnymi małymi naczółkami. Elewacje boczne są znacznie spokojniejsze od frontu. - Archiwum.Zabytek.pl
Kościół Przemienienia Pańskiego. Centralna część fasady akcentuje wysoki otwór okienny o zamknięciu łukowym, umieszczony ponad głównym wejściem. Portal wejściowy jest prosty, ale wyraźnie osadzony w osi kompozycji. Bryła kościoła jest wydłużona i salowa, z prostym korpusem nawowym rozciągającym się za fasadą. Po bokach widoczne są niższe aneksy lub kaplice, również opracowane w uproszczonych formach klasycyzujących, z własnymi małymi naczółkami. Elewacje boczne są znacznie spokojniejsze od frontu.
Typ: Fototeka
Autor: Janusz Bułhak
Rok wykonania: 1945
Sygnatura: FN-ODZ-84232
Województwo: mazowieckie
Powiat: Warszawa
Gmina: Warszawa
Miejscowość: Warszawa
Ulica: Miodowa
Numer budynku: 13
wypis z Niemcewicz J.U., Zbiór pamiętników o dawnej Polszcze, Lips: Breitkopf i Haertel 1839 (IV, 489, 490) wzmiankujący własnoręczne listy Marii Kazimiery, żony Jana III do siostry księżnej Radziwiłłowej; dwie karty
wypis z Archiwum Radziwiłłów (AGAD), dz. 5, teka 261, nr 11525: Listy Karola Petersena do Anny Sanguszków Radziwiłłowej zawier. wzmianki o miejscowym pałacu z lat 1725 i 1728; dwie karty
ilustracja związana z hasłem - taras - projekt tarasu przed Starą Pomarańczarnią w warszawskich Łazienkach (ze zbiorów Gabinetu Rycin Biblioteki Uniwersytetu Warszawskiego, zbiory Patka)
odpis notatki protokolarnej z konferencji w Departamencie Planów Terenowych i Lokalizacji Państwowej Komisji Planowania Gospodarczego w sprawie przyznania terenów sportowych dla Uniwersytetu Warszawskiego odkrytej 1 września 1951 r. pod przewodnictwem prof. dr K. Dziewońskiego – potwierdzenie zgodności z oryginałem z 13 września 1951 r.; dwie karty
