Pałac Kazimierzowskich. Od strony ogrodu. Centralna część tej fasady została silnie zaakcentowana płytkim ryzalitem zwieńczonym wysokim, półkolistym szczytem. Niższa kondygnacja ma formę ciężkiej podstawy z arkadowo otwartym podcieniem lub serią dużych arkad, które wizualnie odciążają przyziemie. Powyżej widać dwie kondygnacje ujęte w prosty, pilastrowy lub lizenowy porządek, z wysokimi, regularnie rozmieszczonymi otworami okiennymi. Dekoracja architektoniczna jest oszczędna, lecz starannie rozmieszczona. Oprócz reliefu w szczycie widoczne są płyciny i ornamentalne panele umieszczone pomiędzy otworami, a także wyraźny gzyms oddzielający kondygnacje. Na fotografii dobrze widoczny jest również stan ruin: brak stropów i stolarki, znaczne ubytki murów oraz odsłonięte wnętrze.