Pałac Prymasowski. Klasycystyczna budowla pałacowa o symetrycznej fasadzie. Jej głównym akcentem jest środkowy portyk kolumnowy zwieńczony trójkątnym frontonem, który nadaje elewacji reprezentacyjny charakter. Fasada została uporządkowana rytmem prostokątnych otworów oraz pilastrów i gzymsów, a w górnej partii pojawiają się okrągłe okna w strefie attykowej. Całość ma wyważone proporcje i monumentalny, ale oszczędny w wyrazie charakter typowy dla klasycyzmu. Mimo zniszczeń dobrze widoczna jest pierwotna kompozycja pałacu jako okazałej rezydencji miejskiej. - Archiwum.Zabytek.pl
Pałac Prymasowski. Klasycystyczna budowla pałacowa o symetrycznej fasadzie. Jej głównym akcentem jest środkowy portyk kolumnowy zwieńczony trójkątnym frontonem, który nadaje elewacji reprezentacyjny charakter. Fasada została uporządkowana rytmem prostokątnych otworów oraz pilastrów i gzymsów, a w górnej partii pojawiają się okrągłe okna w strefie attykowej. Całość ma wyważone proporcje i monumentalny, ale oszczędny w wyrazie charakter typowy dla klasycyzmu. Mimo zniszczeń dobrze widoczna jest pierwotna kompozycja pałacu jako okazałej rezydencji miejskiej.
Typ: Fototeka
Autor: Janusz Bułhak
Rok wykonania: 1945
Sygnatura: FN-ODZ-84270
Województwo: mazowieckie
Powiat: Warszawa
Gmina: Warszawa
Miejscowość: Warszawa
Ulica: Senatorska
Ujazdów-plan sytuacyjny ogrodu. Rekonstrukcja stanu z końca XVII w. napisy UJAZDÓW - OGRÓD ZAMKOWY. Rekonstrukcja z końca XVII w. według Planu Elestera z początku XVIIII w., planu Tirregaille'a z 1762 oraz planu współczesnego. Opracował i wykreślił Gerard Ciołek 1950. Napis na podkładzie: Warszawa - Ujazdów p. 3/ cd. w połowie XVIII w. latoryński 1767 ; LATORYŃSKI. obliczenia skali
zaproszenie z dnia 1 grudnia 1948 r. Naczelnego Dyrektora Muzeów i Ochrony Zabytków Witolda Kieszkowskiego skierowane do Gerada Ciołka do wzięcia udziału w konferencji w sprawie organizacji polskich muzeów etnograficznych
notatka dotycząca wzniesienia pałacu w XVIII w. z inicjatywy Piotra de Riaucourta przy ul. Miodowej z murowaną oranżerią oraz kolejnych właścicieli posesji do 1838 r. tj. do momentu nabycia pałacu na siedzibę arcybiskupów warszawskich przez władze Królestwa Polskiego
