Na zdjęciu widać szeroki fragment Alei 3 Maja oglądany z góry, prawdopodobnie z wyższego piętra lub z dachu jednego z budynków. Po lewej stronie ciągnie się pas zrujnowanej zabudowy. Z dawnych kamienic zostały głównie wysokie ściany frontowe i boczne, miejscami postrzępione i popękane, z pustymi otworami po oknach. Widać, że wnętrza i dachy w dużej mierze już nie istnieją, a między murami zalega gruz. Po prawej stronie biegnie sama aleja, szeroka i częściowo już uporządkowana. Wzdłuż ulicy stoją drzewa, a na jezdni widać tramwaj, kilka samochodów i pojedynczych ludzi. To zestawienie daje mocny kontrast: z jednej strony ruiny całych kwartałów zabudowy, z drugiej normalnie funkcjonująca ulica, po której toczy się codzienne życie. - Archiwum.Zabytek.pl
Na zdjęciu widać szeroki fragment Alei 3 Maja oglądany z góry, prawdopodobnie z wyższego piętra lub z dachu jednego z budynków. Po lewej stronie ciągnie się pas zrujnowanej zabudowy. Z dawnych kamienic zostały głównie wysokie ściany frontowe i boczne, miejscami postrzępione i popękane, z pustymi otworami po oknach. Widać, że wnętrza i dachy w dużej mierze już nie istnieją, a między murami zalega gruz. Po prawej stronie biegnie sama aleja, szeroka i częściowo już uporządkowana. Wzdłuż ulicy stoją drzewa, a na jezdni widać tramwaj, kilka samochodów i pojedynczych ludzi. To zestawienie daje mocny kontrast: z jednej strony ruiny całych kwartałów zabudowy, z drugiej normalnie funkcjonująca ulica, po której toczy się codzienne życie.
Typ: Fototeka
Autor: Janusz Bułhak
Rok wykonania: 1947
Sygnatura: FN-ODZ-84325
Województwo: mazowieckie
Powiat: Warszawa
Gmina: Warszawa
Miejscowość: Warszawa
Ulica: Aleja 3 Maja
wypis z Archiwum Radziwiłłów (AGAD) – wydatki na przebudowę pałaców warszawskich nr 386 dz. 18; wzmianka o Dominiku Ciolim, zatrudninym w 1728 r. przy budowie kanału w miejscowym ogrodzie; odniesienie do Tek Łopacińskiego 14-17/55
informacja z 10 listopada 1952 r. ze strony Zarządu Inwestycji Uniwersytetu Warszawskiego do G. Ciołka o braku akcepetacji dla Założeń projektowych dla terenów Uniwersytetu Warszawskiego
wypis z Kraushar A., Dawne pałace warszawy, Poznań 1925, s. 41 i kolejne dotyczące następnych właścicieli miejscowego pałacu – Koniecpolskich, Lubomirskich, Radziwiłłów a następnie Skarbu Królestwa Polskiego