Po odbudowie. Kościół św. Aleksandra stojący pośrodku placu. Ma formę klasycystycznej rotundy nakrytej kopułą. Od frontu widoczny jest portyk kolumnowy z trójkątnym frontonem. W prawym dolnym rogu widoczny jest jeden z trzech krzyży, od których plac wziął nazwę. Wokół kościoła widać odbudowaną zabudowę śródmiejską. Po lewej stronie stoi długi, duży gmach o spokojnej, modernizowanej fasadzie z regularnym rytmem okien. Za kościołem i lekko po lewej widać bardziej dekoracyjne kamienice lub domy czynszowe o bogatszych elewacjach, z wyraźnym historyzującym detalem. Po prawej stronie znajduje się wysoka kamienica o dość surowej, jeszcze częściowo uszkodzonej lub uproszczonej fasadzie. - Archiwum.Zabytek.pl
Po odbudowie. Kościół św. Aleksandra stojący pośrodku placu. Ma formę klasycystycznej rotundy nakrytej kopułą. Od frontu widoczny jest portyk kolumnowy z trójkątnym frontonem. W prawym dolnym rogu widoczny jest jeden z trzech krzyży, od których plac wziął nazwę. Wokół kościoła widać odbudowaną zabudowę śródmiejską. Po lewej stronie stoi długi, duży gmach o spokojnej, modernizowanej fasadzie z regularnym rytmem okien. Za kościołem i lekko po lewej widać bardziej dekoracyjne kamienice lub domy czynszowe o bogatszych elewacjach, z wyraźnym historyzującym detalem. Po prawej stronie znajduje się wysoka kamienica o dość surowej, jeszcze częściowo uszkodzonej lub uproszczonej fasadzie.
Typ: Fototeka
Autor: Janusz Bułhak
Rok wykonania: 1960
Sygnatura: FN-ODZ-84397
Województwo: mazowieckie
Powiat: Warszawa
Gmina: Warszawa
Miejscowość: Warszawa
Ulica: Plac Trzech Krzyży
reprodukcje planu zamieszczego w Ciołek G., Ogrody polskie, Warszawa 1954, s. 60, a ukazującgo ogród i zwierzyniec przy Pałacu Ujazdowskim w poł. XVIII w.
Pałac Kazimierzowskich. Najbardziej wyeksponowanym elementem jest portyk kolumnowy poprzedzający część środkową. Portyk ten został zwieńczony trójkątnym frontonem, co nadaje budowli wyraźne odniesienie do wzorów antycznych. Kolumny są wysokie i smukłe. Elewacja została rozczłonkowana rytmem pionowych osi okiennych. W kondygnacji wyższej przeważają prostokątne otwory okienne ujęte w skromne, lecz eleganckie obramienia. Partię tę wieńczy silnie zaznaczony gzyms koronujący. Przyziemie opracowano ciężej — z boniowaniem i arkadowo zamkniętymi otworami.
zawiadomienie z 5 listopada 1951 r. ze strony wicedyrektora warszawskiego oddziału PKZ P. Kozińskiego dla G. Ciołka dotyczący zlecenia Uniwersytetu Warszawskiego z 13 grudnia 1951 r. na wykonanie założeń projektu rozwiązań terenu UW
fotografia czarno-biała przedstawiająca projekt urządzenia ogrodu z pierwszej poł. XVIII w. – część północna, odcinek zachodni; ze zbiorów drezdeńskich
