Na zdjęciu widać ulicę Długą w powojennej Warszawie jako przestrzeń niemal całkowicie wyniszczoną. Po obu stronach zachowały się ciągi kamienic, ale są to w większości wypalone, częściowo zawalone mury z pustymi otworami okiennymi, zniszczonymi balkonami i odpadłym tynkiem. Elewacje są poranione, miejscami pozbawione detalu, a partery i narożniki budynków noszą ślady silnych uszkodzeń konstrukcyjnych. Ulica jest szeroka i prawie pusta, przez co jeszcze mocniej wybrzmiewa skala zniszczenia całego kwartału.
Pałac Prymasowski. Po odbudowie pałac Prymasowski odzyskał formę monumentalnej, klasycystycznej rezydencji o symetrycznej fasadzie. Głównym akcentem pozostaje środkowy portyk kolumnowy z trójkątnym frontonem, który nadaje elewacji reprezentacyjny charakter. Fasada jest regularnie rozczłonkowana pilastrami, gzymsami i rytmem prostokątnych okien, a w górnej partii uzupełnia ją wysoki dach z lukarnami oraz dekoracyjne płyciny reliefowe. Całość ma wyważone proporcje i elegancki, pałacowy wyraz typowy dla dojrzałego klasycyzmu.
