Pałac Komisji Rządowej Przychodów i Skarbu. Centralny portyk kolumnowy. Składa się z wysokich, smukłych kolumn ustawionych przed fasadą głównego korpusu. Dźwigają one trójkątny fronton, w którego tympanonie umieszczono reliefową dekorację rzeźbiarską. Pod portykiem znajduje się arkadowe przyziemie z trzema głównymi przejściami. Arkady tworzą cięższą podstawę dla lżejszej, bardziej uroczystej części kolumnowej powyżej. Nad nimi biegnie balkon lub galeria z balustradą, a wyżej regularny rytm okien drugiej kondygnacji. Widać też dekoracyjny fryz lub pas ornamentu roślinnego biegnący poziomo przez elewację. - Archiwum.Zabytek.pl
Pałac Komisji Rządowej Przychodów i Skarbu. Centralny portyk kolumnowy. Składa się z wysokich, smukłych kolumn ustawionych przed fasadą głównego korpusu. Dźwigają one trójkątny fronton, w którego tympanonie umieszczono reliefową dekorację rzeźbiarską. Pod portykiem znajduje się arkadowe przyziemie z trzema głównymi przejściami. Arkady tworzą cięższą podstawę dla lżejszej, bardziej uroczystej części kolumnowej powyżej. Nad nimi biegnie balkon lub galeria z balustradą, a wyżej regularny rytm okien drugiej kondygnacji. Widać też dekoracyjny fryz lub pas ornamentu roślinnego biegnący poziomo przez elewację.
Typ: Fototeka
Autor: Janusz Bułhak
Rok wykonania: 1960
Sygnatura: FN-ODZ-84431
Województwo: mazowieckie
Powiat: Warszawa
Gmina: Warszawa
Miejscowość: Warszawa
Ulica: Plac Bankowy
Numer budynku: 3/5
Wilanów-część południowa, plan sytuacyjno - wysokościowy. Napisy: WILANÓW. OGRÓD PAŁACOWY. CZĘŚĆ POŁUDNIOWA. PROJEKT TECHNICZNY 1:500. PLAN SYTUACYJNY O - WYSOKOŚCIOWY. Podane wymiary, punkty wysokościowe i legenda
Teatr Wielki. Odbudowa. Portyk kolumnowy po lewej stronie kadru — wysoki, klasycystyczny, z potężnym trójkątnym frontonem. W samym frontonie i w górnych partiach budynku widać jednak rusztowania oraz ślady prac, a za fasadą część bryły nadal wygląda na uszkodzoną lub nie w pełni odtworzoną. Dach i wyższe partie są miejscami poszarpane, jakby budowla była w połowie między ruiną a ukończonym gmachem. Po prawej stronie ciągnie się długie skrzydło o bardziej regularnej, spokojnej elewacji, z rytmem jednakowych okien i arkadowym podcieniem w przyziemiu. To zestawienie jest bardzo charakterystyczne: z jednej strony reprezentacyjny, niemal świątynny portyk starego teatru, z drugiej długi, bardziej powściągliwy ciąg zabudowy odbudowanego placu.
