Politechnika Warszawska. W trakcie odbudowy, już wyraźnie zabezpieczony i częściowo przywrócony do użytku, ale jeszcze nie całkowicie wykończony. Środkowa część elewacji została zaakcentowana wysokim porządkiem kolumnowym, który obejmuje dwie kondygnacje i ujmuje wielkie, półkoliście zamknięte okna. Między osiami okiennymi i ponad nimi widać obfitą dekorację rzeźbiarską: kartusze, girlandy, reliefy i rozbudowane kapitele. Przyziemie jest cięższe optycznie, opracowane boniowaniem i rytmem arkadowych otworów. Wyższa kondygnacja jest bardziej elegancka i dekoracyjna, z dużymi oknami, pilastrami i półkolumnami. Bardzo dobrze widać klasyczne stopniowanie kompozycji: masywna baza, reprezentacyjne piano nobile i silnie podkreślona strefa zwieńczenia. - Archiwum.Zabytek.pl
Politechnika Warszawska. W trakcie odbudowy, już wyraźnie zabezpieczony i częściowo przywrócony do użytku, ale jeszcze nie całkowicie wykończony. Środkowa część elewacji została zaakcentowana wysokim porządkiem kolumnowym, który obejmuje dwie kondygnacje i ujmuje wielkie, półkoliście zamknięte okna. Między osiami okiennymi i ponad nimi widać obfitą dekorację rzeźbiarską: kartusze, girlandy, reliefy i rozbudowane kapitele. Przyziemie jest cięższe optycznie, opracowane boniowaniem i rytmem arkadowych otworów. Wyższa kondygnacja jest bardziej elegancka i dekoracyjna, z dużymi oknami, pilastrami i półkolumnami. Bardzo dobrze widać klasyczne stopniowanie kompozycji: masywna baza, reprezentacyjne piano nobile i silnie podkreślona strefa zwieńczenia.
Typ: Fototeka
Autor: Janusz Bułhak
Rok wykonania: 1952
Sygnatura: FN-ODZ-84441
Województwo: mazowieckie
Powiat: Warszawa
Gmina: Warszawa
Miejscowość: Warszawa
Ulica: Plac Politechniki
Numer budynku: 1
Kościół św. Stanisława Kostki. Podczas odbudowy. Masywna, czworoboczna wieża frontowa, wtopiona w korpus budowli. Ma ona charakter niemal blokowy, z dużymi, prostokątnymi prześwitami w górnej partii oraz wysokim, pionowym otworem w osi środkowej. Nad nimi wznosi się trójkątny szczyt z okrągłym oknem, który wprowadza uproszczony motyw sakralny, ale bez historyzującej dekoracyjności. Wieża wygląda ciężko i monumentalnie, a jej architektura opiera się przede wszystkim na proporcji pełnych ścian i wyciętych w nich otworów.
tekst, materiał roboczy do rozdziału 6. do wydawnictw: „Ogrody Polskie” i „Zarys historii kompozycji…”. Odwrotne strony nr. 13, 14, 16 zawierają notatki G.Ciołka dotyczące różnych wyliczeń: „Dekoracje kwietników”, m.in. analiza geometrii ogrodu w Wilanowie, wyliczenie typów konstrukcji planów
Kamienice. Z dawnej zabudowy pozostały głównie wypalone mury zewnętrzne: wysokie ściany bez dachów, stropów i wnętrz. Otwory okienne są puste, a ciemne, osmalone elewacje pokazują skalę pożaru i zawalenia. W środkowej części kadru widać największe wyrwy, sterty gruzu i resztki ścian działowych, które odsłaniają wnętrze budynków.
