Pałac Kazimierzowskich. Najbardziej wyeksponowanym elementem jest portyk kolumnowy poprzedzający część środkową. Portyk ten został zwieńczony trójkątnym frontonem, co nadaje budowli wyraźne odniesienie do wzorów antycznych. Kolumny są wysokie i smukłe. Elewacja została rozczłonkowana rytmem pionowych osi okiennych. W kondygnacji wyższej przeważają prostokątne otwory okienne ujęte w skromne, lecz eleganckie obramienia. Partię tę wieńczy silnie zaznaczony gzyms koronujący. Przyziemie opracowano ciężej — z boniowaniem i arkadowo zamkniętymi otworami.
odsyłacz do Podręczna Encyklopedia Kościelna, red. ks. Zygmunt Chełmicki, tom I-XLIV, Warszawa, 1904-1916 wzmiankujący pracę Merliniego przy miejscowym klasztorze w 1781 roku oraz kasację zgromadzenia w 1872 roku
