Kościół św. Jacka. Po odbudowie, jako w pełni przywrócony element przestrzeni Starego Miasta. W centrum widoczna jest smukła, czworoboczna dzwonnica o barokowo-klasycyzującej kompozycji, zwieńczona wysokim hełmem z latarnią i krzyżem. Jej gładkie, jasne elewacje kontrastują z wcześniejszym obrazem ruin i podkreślają uporządkowany charakter powojennej rekonstrukcji. W głębi, po prawej stronie, dostrzec można fasadę kościoła św. Jacka z wieżą o podobnie smukłym zwieńczeniu. Po lewej stronie ciągnie się zwarta pierzeja odbudowanych kamienic o spokojnych, historyzujących elewacjach. Mają one regularny rytm okien, skromny detal i wysokie dachy, typowe dla powojennej rekonstrukcji warszawskiej starówki.
wypis z Kobenza R., Kołodziejczyk J., Przewodnik florystyczny po okolicach i parkach Warszawy, Warszawa 1922, s. 90 dotyczący roślinności w Parku Ujazodwskim założonym w 1896 r.
Kultura Polski Średniowiecznej X-XIII w. pod red. J. Dowiata (1985r.) - il. 326 Wykład szkolny; przedstawienie wypełniające inicjał D. w Traktacie Rhasesa Liber medic. ad. Almansorem
