Kościół Przemienienia Pańskiego. Odbudowa. Centralna część fasady akcentuje wysoki otwór okienny o zamknięciu łukowym, umieszczony ponad głównym wejściem. Portal wejściowy jest prosty, ale wyraźnie osadzony w osi kompozycji. Bryła kościoła jest wydłużona i salowa, z prostym korpusem nawowym rozciągającym się za fasadą. Po bokach widoczne są niższe aneksy lub kaplice, również opracowane w uproszczonych formach klasycyzujących, z własnymi małymi naczółkami. Elewacje boczne są znacznie spokojniejsze od frontu.
Panorama ruin lewobrzeżnej Warszawy. linia ruin na skarpie warszawskiej. Widać długi ciąg wypalonych kamienic i pozostałości zabudowy: ściany bez dachów, poszarpane szczyty, kikuty murów i puste otwory okienne. Dawna zwarta zabudowa została rozbita na pojedyncze skorupy budynków. Mimo to nadal można odczytać dawny charakter tej części miasta: były to wysokie, wielokondygnacyjne kamienice śródmiejskie, stojące gęsto obok siebie.
2 fotografie czarno-białe przedstawiające przekrój poprzeczny po osi głównego korpusu z widokiem na skrzydło boczne i ogródek w pierwszej poł. XVIII w.; ze zbiorów drezdeńskich
