fragment opracowania – Tomicka W., Ogrody księcia Podkomorzego Kazimierza Poniatowskiego w Warszawie w: „Ochrona Zabytków” nr 6/4 (23) 228-239 (1953) – dotyczący posesji w rejonie ul. Książęcej, Wiejskiej i Rozbrat
Po odbudowie, rynek starego miasta od strony Ignacego Wyssogoty. Przestrzeń placu jest szeroka i otwarta, a na jej tle stoi zwarta pierzeja kamienic o zróżnicowanych fasadach i dachach. Widać, że rynek znów funkcjonuje jako miejsce spacerów i spotkań — na placu stoją grupki ludzi, rodziny z dziećmi, przechodnie, a obok nich kilka samochodów. Pierzeja naprzeciwko składa się z kilku kamienic o różnej szerokości i wysokości, ale tworzących harmonijną całość. Niektóre fasady są bardzo proste i spokojne, z regularnym układem okien, inne mają bogatszy detal — płyciny, malarskie dekoracje, obramienia okienne albo ozdobne pasy między kondygnacjami. W środkowej części wyróżnia się wyższy dom z nadbudowaną partią wieńczącą, a obok niego kamienice z arkadowymi wejściami i bramami w parterach. Dachy są wysokie, kryte dachówką, z lukarnami i kominami.
Kościół św. Jana Bożego. Zniszczenia. Wypalona ruina z zachowaną fasadą i bocznymi skrzydłami. Fasada ma prostą, klasycyzującą kompozycję: jej centralną część akcentuje wysoki, trójkątny szczyt z okrągłym otworem w górnej partii, poniżej zaś biegnie pas gzymsu i belkowania z ledwie czytelną inskrypcją. Pionowy porządek elewacji wyznaczają pilastry lub spłaszczone lizeny, które dzielą ścianę na regularne pola.
