odsyłacz do Podręczna Encyklopedia Kościelna, red. ks. Zygmunt Chełmicki, tom I-XLIV, Warszawa, 1904-1916 wzmiankujący ufundowanie klasztoru w 1691 roku przez Stanisława Herakliusza Lubomirskiego oraz złożenia na jego terenie relikwii św. Bonifacego podarowanych przez papieża Innocentego XI oraz sprowadzenie bernardynów trzy lata później
Kościół św. Jacka. Po odbudowie, jako w pełni przywrócony element przestrzeni Starego Miasta. W centrum widoczna jest smukła, czworoboczna dzwonnica o barokowo-klasycyzującej kompozycji, zwieńczona wysokim hełmem z latarnią i krzyżem. Jej gładkie, jasne elewacje kontrastują z wcześniejszym obrazem ruin i podkreślają uporządkowany charakter powojennej rekonstrukcji. W głębi, po prawej stronie, dostrzec można fasadę kościoła św. Jacka z wieżą o podobnie smukłym zwieńczeniu. Po lewej stronie ciągnie się zwarta pierzeja odbudowanych kamienic o spokojnych, historyzujących elewacjach. Mają one regularny rytm okien, skromny detal i wysokie dachy, typowe dla powojennej rekonstrukcji warszawskiej starówki.
