odsyłacz do Podręczna Encyklopedia Kościelna, red. ks. Zygmunt Chełmicki, t. I-XLIV, Warszawa, 1904-1916 zawierający ważniejsze epizody w dziejach miejscowego klasztoru począwszy od 1639 r. kiedy to Władysław IV dokonał jego fundacji
Kościół św. Franciszka. Zniszczenia wojenne. Front budowli ujęty jest parami wysokich pilastrów i rozczłonkowany wydatnymi gzymsami, które oddzielają kondygnacje oraz porządkują całą elewację. W osi środkowej znajduje się portal wejściowy z trójkątnym naczółkiem, ponad nim duże okno doświetlające wnętrze, a wyżej partia zwieńczenia z prostokątną nadbudową i sygnaturką. Fasada ma charakter bardzo dekoracyjny: widoczne są profilowane obramienia, konsole, ornamentalne detale i bogato opracowane głowice pilastrów. Po bokach fasady wznoszą się dwa masywne, nieco wysunięte ryzality wieżowe lub pseudowieżowe, z wysokimi, arkadowymi przeźroczami w górnej kondygnacji.
wypis z Małcużyński, Inwentarz z 1708 r., s. 21 dotyczący drewnianego „pałacu” z trzema stajniami i kuchnią; niedokończonego pałacu murowanego, ogrodu, tamtejszego drzewostanu oraz kolejnych właścicieli miejscowej posesji
karta ze „Stolicy” zawierająca reprodukcje dwubarwnych fotografii ukazujących rzeźby autorstwa Henryka Kuny i Xawerego Dunikowskiego znajdujące się w miejscowej oranżerii
