notatka dotycząca wzniesienia pałacu w XVIII w. z inicjatywy Piotra de Riaucourta przy ul. Miodowej z murowaną oranżerią oraz kolejnych właścicieli posesji do 1838 r. tj. do momentu nabycia pałacu na siedzibę arcybiskupów warszawskich przez władze Królestwa Polskiego
Po odbudowie ulica Długa odzyskała zwarty, historyzujący charakter. Znów tworzą ją czytelne pierzeje kamienic i gmachów o uporządkowanych elewacjach, a brukowana jezdnia prowadzi wzrok ku kościołom zamykającym perspektywę. Po prawej stronie wyróżnia się klasycystyczny pałac Raczyńskich z portykiem kolumnowym i trójkątnym frontonem, dalej zaś widoczna jest odbudowana zabudowa dawnego zespołu pijarskiego i kościelnego. W przeciwieństwie do obrazu ruin, tutaj przestrzeń znów ma miejski ład, skalę i reprezentacyjność, choć część zabudowy po lewej stronie ma już uproszczony, powojenny charakter.
wypis z Kabenza R., Kołodziejczyk J., Przewodnik florystyczny po okolicach i parkach Warszawy, Warszawa 1922, s. 57-59 wzmiankujący przykłady miejscowej roślinności; odsyłacz do Gostyński T., Arkadia podwarszawska i zespół parkowy St. H. Lubomirskiego w: „Biuletyn Historii Sztuki” nr 1 (1954)
opinia z dnia 6 czerwca 1956 r. dotycząca Zbigniewa Wzorka w związku z wnioskiem o nadanie tytułu naukowego docenta wraz z odręczną notatką ukazującą przebieg pracy zawodowej
