odsyłacz do Łoza S., Słownik architektów i budowniczych Polaków oraz cudzoziemców w Polsce pracujących, Warszawa 1931, s. 32 wzmiankujący zaangązowanie przy budowie Józefa Belloto; Łoza S., Słownik architektów i budowniczych Polaków oraz cudzoziemców w Polsce pracujących, Warszawa 1931, s. 14 wzmiankujący Izydora Aftanazego, który przebudował kuchnie w tym pałacu - Archiwum.Zabytek.pl
odsyłacz do Łoza S., Słownik architektów i budowniczych Polaków oraz cudzoziemców w Polsce pracujących, Warszawa 1931, s. 32 wzmiankujący zaangązowanie przy budowie Józefa Belloto; Łoza S., Słownik architektów i budowniczych Polaków oraz cudzoziemców w Polsce pracujących, Warszawa 1931, s. 14 wzmiankujący Izydora Aftanazego, który przebudował kuchnie w tym pałacu
Typ: Spuścizny
Autor: brak
Rok wykonania: brak
Sygnatura: TC-OR-5536-2
Nazwa zbioru: Teki Ciołka
Imię i nazwisko: brak
Hasło: ogród pałacowy Krasińskich
Województwo: mazowieckie
Powiat: Warszawa
Gmina: Warszawa
Miejscowość: Warszawa
Miejscowość historyczna: Warszawa – Plac Krasińskich
wypisy z Gloger Zygmunt, Encyklopedia Staropolska, Warszawa 1902 oraz Podręczna Encyklopedia Kościelna, red. ks. Z. Chełmicki, t. I-XLIV, Warszawa, 1904-1916 zawier. XVII-wieczną chronologię miejscowego klasztoru począwszy od roku 1680 kiedy to papież Innocenty XI mianował Jakuba z Rawenny komisarzem dwóch ufundowanych klasztorów
informacja z 10 listopada 1952 r. ze strony Zarządu Inwestycji Uniwersytetu Warszawskiego do G. Ciołka o braku akcepetacji dla Założeń projektowych dla terenów Uniwersytetu Warszawskiego
rachunek z 10 października 1964 r. dla Zarządu Inwestycji Obiektów Zabytkowych m.st. Warszawy za wykonanie nadzoru autorskiego przy odbudowie i urządzaniu ogrodu pałacowego w Wilanowie
hotel „Warszawa” przy Placu Napoleona; obecnie Plac Powstańców Warszawy (wycinek z publikacji tematycznej zawierający dwubarwną reprodukcję fotografii wykonanej przed 1939 rokiem)
Pałac Kazimierzowskich. Najbardziej wyeksponowanym elementem jest portyk kolumnowy poprzedzający część środkową. Portyk ten został zwieńczony trójkątnym frontonem, co nadaje budowli wyraźne odniesienie do wzorów antycznych. Kolumny są wysokie i smukłe. Elewacja została rozczłonkowana rytmem pionowych osi okiennych. W kondygnacji wyższej przeważają prostokątne otwory okienne ujęte w skromne, lecz eleganckie obramienia. Partię tę wieńczy silnie zaznaczony gzyms koronujący. Przyziemie opracowano ciężej — z boniowaniem i arkadowo zamkniętymi otworami.
