rekonstrukcja stanu z 1682 roku. Napisy: WILLANÓW 1682; Źródła: 1. Plan sytuacyjny Wilanowa z 1682 roku Adolfa Boy'a 1:2000 opracowany w Zakładzie Architektury Politechniki według oryginału w Bibliotece Narodowej w Warszawie. 2. Juliusz Starzyński - Wilanów, Dzieje budowy pałacu za Jana III. Warszawa 1933. 3. Aleksander Czołowski - Urządzenie pałacu wilanowskiego za Jana III. Lwów 1937. Legenda objaśniająca rozmieszczenie poszczególnych budowli zespołu - Archiwum.Zabytek.pl
rekonstrukcja stanu z 1682 roku. Napisy: WILLANÓW 1682; Źródła: 1. Plan sytuacyjny Wilanowa z 1682 roku Adolfa Boy'a 1:2000 opracowany w Zakładzie Architektury Politechniki według oryginału w Bibliotece Narodowej w Warszawie. 2. Juliusz Starzyński - Wilanów, Dzieje budowy pałacu za Jana III. Warszawa 1933. 3. Aleksander Czołowski - Urządzenie pałacu wilanowskiego za Jana III. Lwów 1937. Legenda objaśniająca rozmieszczenie poszczególnych budowli zespołu
Typ: Spuścizny
Autor: Gerard Ciołek
Rok wykonania: 1943
Sygnatura: TC-P-5575
Nazwa zbioru: Teki Ciołka
Imię i nazwisko: brak danych
Hasło: brak danych
Przedmiot karty: brak danych
Województwo: mazowieckie
Powiat: Warszawa
Gmina: Warszawa
Miejscowość: Warszawa
Miejscowość historyczna: Warszawa - Wilanów
wypis z Podręczna Encyklopedia Kościelna, red. ks. Zygmunt Chełmicki, t. I-XLIV, Warszawa, 1904-1916 wzmiankujący sprowadzenie sióstr przez królową Marię Kazimierę w 1687 r. oraz działalność edukacyjną zgromadzenia do roku 1864
Po obu stronach stoją głównie wypalone kamienice, zachowane już tylko jako fragmenty ścian frontowych i bocznych. Po lewej stronie najbliżej kadru widać ruinę kilkukondygnacyjnego domu o jeszcze czytelnym układzie fasady. Zachowały się otwory okienne, fragmenty arkad lub dużych otworów parteru oraz obrys gzymsów. Po prawej stronie znajduje się druga duża ruina kamienicy. Widać resztki ściany frontowej, narożnika budynku i fragment balkonu lub żelaznej balustrady. Parter i wnętrze są już właściwie wypalone, a przy budynku leżą zwały gruzu. Skrajnie po prawej widać jeszcze ślepą ścianę sąsiedniego domu.
Gmach Giełdy i Banku Polskiego w Warszawie, zaprojektowany przez Antonia Corazziego i wzniesiony w latach 1825–1828. Wielka rotunda nakryta kopułą, widoczna w górnej części budynku. To główny akcent kompozycyjny i zarazem element, który od razu odróżnia ten gmach od zwykłej zabudowy miejskiej. Poniżej kopuły biegnie półkolista elewacja z wyraźnym, klasycystycznym porządkiem architektonicznym. Środkowa kondygnacja została ukształtowana jako ciąg arkad. Wysokie, półkoliście zamknięte otwory tworzą rytmiczną galerię, bardzo elegancką i reprezentacyjną. Jeszcze niżej znajduje się przyziemie z kolejnym pasem arkad, cięższe i bardziej masywne, dzięki czemu cała bryła ma solidną podstawę. Dekorację rzeźbiarską nad wielkim otworem okiennym — motywy alegoryczne lub ornamentalne, które podkreślają reprezentacyjny charakter budynku.
