Pałac Namiestnikowski-stan z roku 1762 według Tirregaille'a - Archiwum.Zabytek.pl
Pałac Namiestnikowski-stan z roku 1762 według Tirregaille'a
Typ: Spuścizny
Autor: brak danych
Rok wykonania: brak
Sygnatura: TC-P-5205
Nazwa zbioru: Teki Ciołka
Imię i nazwisko: brak danych
Hasło: brak danych
Przedmiot karty: brak danych
Województwo: mazowieckie
Powiat: Warszawa
Gmina: Warszawa
Miejscowość: Warszawa
Miejscowość historyczna: Warszawa
Identyfikator: 80790
Autor: brak danych
Rok wykonania: brak
Sygnatura: TC-P-5205
Nazwa zbioru: Teki Ciołka
Imię i nazwisko: brak danych
Hasło: brak danych
Przedmiot karty: brak danych
Województwo: mazowieckie
Powiat: Warszawa
Gmina: Warszawa
Miejscowość: Warszawa
Miejscowość historyczna: Warszawa
Identyfikator: 80790
Drukuj
Drukuj
Udostępnij
Udostępnij
-
otwórz podstronę Kamienice. Dawne ruiny zastąpił zwarty ciąg odnowionych kamienic o zróżnicowanych, ale harmonijnych fasadach. Po lewej stronie dominuje największy budynek o klasycyzującej elewacji, z wyraźnym rytmem okien, boniowanym parterem i arkadowym podcieniem. Dalej ciągną się kolejne kamienice, nieco węższe i skromniejsze, ale utrzymane w jednolitej linii zabudowy. Ulica przed domami jest szeroka, gładko wyasfaltowana i wyraźnie już w pełni miejska. Widać przejście dla pieszych, zaparkowany rząd samochodów oraz spacerujących ludzi, co nadaje scenie zwyczajny, codzienny charakter. W oddali, po prawej stronie, zamyka perspektywę wieża kościoła, a całość sprawia wrażenie spokojnego, odbudowanego miasta, które odzyskało dawny porządek i funkcję.
Kamienice. Dawne ruiny zastąpił zwarty ciąg odnowionych kamienic o zróżnicowanych, ale harmonijnych fasadach. Po lewej stronie dominuje największy budynek o klasycyzującej elewacji, z wyraźnym rytmem okien, boniowanym parterem i arkadowym podcieniem. Dalej ciągną się kolejne kamienice, nieco węższe i skromniejsze, ale utrzymane w jednolitej linii zabudowy. Ulica przed domami jest szeroka, gładko wyasfaltowana i wyraźnie już w pełni miejska. Widać przejście dla pieszych, zaparkowany rząd samochodów oraz spacerujących ludzi, co nadaje scenie zwyczajny, codzienny charakter. W oddali, po prawej stronie, zamyka perspektywę wieża kościoła, a całość sprawia wrażenie spokojnego, odbudowanego miasta, które odzyskało dawny porządek i funkcję. -
otwórz podstronę Panorama ruin lewobrzeżnej Warszawy. linia ruin na skarpie warszawskiej. Widać długi ciąg wypalonych kamienic i pozostałości zabudowy: ściany bez dachów, poszarpane szczyty, kikuty murów i puste otwory okienne. Dawna zwarta zabudowa została rozbita na pojedyncze skorupy budynków. Mimo to nadal można odczytać dawny charakter tej części miasta: były to wysokie, wielokondygnacyjne kamienice śródmiejskie, stojące gęsto obok siebie.
Panorama ruin lewobrzeżnej Warszawy. linia ruin na skarpie warszawskiej. Widać długi ciąg wypalonych kamienic i pozostałości zabudowy: ściany bez dachów, poszarpane szczyty, kikuty murów i puste otwory okienne. Dawna zwarta zabudowa została rozbita na pojedyncze skorupy budynków. Mimo to nadal można odczytać dawny charakter tej części miasta: były to wysokie, wielokondygnacyjne kamienice śródmiejskie, stojące gęsto obok siebie.
-
otwórz podstronę Ruiny kamienicy. Zniszczona elewacja frontowa, dach mansardowy. Widok od strony ulicy.
Ruiny kamienicy. Zniszczona elewacja frontowa, dach mansardowy. Widok od strony ulicy.
-
otwórz podstronę Kościoła św. Antoniego. Cemntarz kościelny. Widok w kierunku bramy oraz ruiny kamienicy po przeciwnej stronie ulicy. Krzyż przed frontem kościoła.
Kościoła św. Antoniego. Cemntarz kościelny. Widok w kierunku bramy oraz ruiny kamienicy po przeciwnej stronie ulicy. Krzyż przed frontem kościoła.
-
otwórz podstronę Zrujnowane kamienice. Szkielety budynków.
Zrujnowane kamienice. Szkielety budynków.
-
otwórz podstronę Pałac Komisji Rządowej Przychodów i Skarbu. Centralny portyk kolumnowy. Składa się z wysokich, smukłych kolumn ustawionych przed fasadą głównego korpusu. Dźwigają one trójkątny fronton, w którego tympanonie umieszczono reliefową dekorację rzeźbiarską. Pod portykiem znajduje się arkadowe przyziemie z trzema głównymi przejściami. Arkady tworzą cięższą podstawę dla lżejszej, bardziej uroczystej części kolumnowej powyżej. Nad nimi biegnie balkon lub galeria z balustradą, a wyżej regularny rytm okien drugiej kondygnacji. Widać też dekoracyjny fryz lub pas ornamentu roślinnego biegnący poziomo przez elewację.
Pałac Komisji Rządowej Przychodów i Skarbu. Centralny portyk kolumnowy. Składa się z wysokich, smukłych kolumn ustawionych przed fasadą głównego korpusu. Dźwigają one trójkątny fronton, w którego tympanonie umieszczono reliefową dekorację rzeźbiarską. Pod portykiem znajduje się arkadowe przyziemie z trzema głównymi przejściami. Arkady tworzą cięższą podstawę dla lżejszej, bardziej uroczystej części kolumnowej powyżej. Nad nimi biegnie balkon lub galeria z balustradą, a wyżej regularny rytm okien drugiej kondygnacji. Widać też dekoracyjny fryz lub pas ornamentu roślinnego biegnący poziomo przez elewację.
-
otwórz podstronę 4 fotografie czarno-białe przedstawiające fragmenty planu Ricant de Tirregaille’a z 1762 r.
4 fotografie czarno-białe przedstawiające fragmenty planu Ricant de Tirregaille’a z 1762 r.
-
otwórz podstronę Muzeum Narodowe w Warszawie, rzeźba Laszczka Konstanty "Kosiarz", brąż, wysokość 580 mm
Muzeum Narodowe w Warszawie, rzeźba Laszczka Konstanty "Kosiarz", brąż, wysokość 580 mm
-
otwórz podstronę Kościół pw. Wniebowzięcia NMP i Świętego Józefa - ornat św. Kazimierza 1650 rok, fragment
Kościół pw. Wniebowzięcia NMP i Świętego Józefa - ornat św. Kazimierza 1650 rok, fragment
-
otwórz podstronę Praca konkursowa nr. 5. Widok w stronę ogrodu Saskiego. Inż. arch. M. Leykama, B. Malisza i M. Sulikowski. źródło "Architektura" 8/9 1948 rok.
Praca konkursowa nr. 5. Widok w stronę ogrodu Saskiego. Inż. arch. M. Leykama, B. Malisza i M. Sulikowski. źródło "Architektura" 8/9 1948 rok.
