Powązki-plan sytuacyjny (odrys) z około 1790 roku - Archiwum.Zabytek.pl
Powązki-plan sytuacyjny (odrys) z około 1790 roku
Typ: Spuścizny
Autor: Gerard Ciołek
Rok wykonania: 1946
Sygnatura: TC-P-5344
Nazwa zbioru: Teki Ciołka
Imię i nazwisko: brak danych
Hasło: brak danych
Przedmiot karty: brak danych
Województwo: mazowieckie
Powiat: Warszawa
Gmina: Warszawa
Miejscowość: Warszawa
Miejscowość historyczna: Warszawa
Identyfikator: 81144
Autor: Gerard Ciołek
Rok wykonania: 1946
Sygnatura: TC-P-5344
Nazwa zbioru: Teki Ciołka
Imię i nazwisko: brak danych
Hasło: brak danych
Przedmiot karty: brak danych
Województwo: mazowieckie
Powiat: Warszawa
Gmina: Warszawa
Miejscowość: Warszawa
Miejscowość historyczna: Warszawa
Identyfikator: 81144
Drukuj
Drukuj
Udostępnij
Udostępnij
-
otwórz podstronę wyciąg z opisu technicznego projektu wstępnego rekonstrukcji miejscowego ogrodu autorstwa G. Ciołka
wyciąg z opisu technicznego projektu wstępnego rekonstrukcji miejscowego ogrodu autorstwa G. Ciołka -
otwórz podstronę wypis z Słownik Geograficzny Królestwa Polskiego wzmiankujący miejscowy pałac należący do prymasa prażmowskiego w relacji
wypis z Słownik Geograficzny Królestwa Polskiego wzmiankujący miejscowy pałac należący do prymasa prażmowskiego w relacji
-
otwórz podstronę Kościół pw. Wniebowzięcia NMP i Świętego Józefa - ornat czarny, 1725-30, Framcja
Kościół pw. Wniebowzięcia NMP i Świętego Józefa - ornat czarny, 1725-30, Framcja
-
otwórz podstronę Muzeum Narodowe w Warszawie, Lampi Jan "Portret Jerzowej Zenowiczowej", 1190x925 mm
Muzeum Narodowe w Warszawie, Lampi Jan "Portret Jerzowej Zenowiczowej", 1190x925 mm
-
otwórz podstronę wypis z Podręczna Encyklopedia Kościelna, red. ks. Zygmunt Chełmicki, t. I-XLIV, Warszawa, 1904-1916 wzmiankujący sprowadzenie sióstr przez królową Marię Kazimierę w 1687 r. oraz działalność edukacyjną zgromadzenia do roku 1864
wypis z Podręczna Encyklopedia Kościelna, red. ks. Zygmunt Chełmicki, t. I-XLIV, Warszawa, 1904-1916 wzmiankujący sprowadzenie sióstr przez królową Marię Kazimierę w 1687 r. oraz działalność edukacyjną zgromadzenia do roku 1864
-
otwórz podstronę prośba z 22 lutego 1962 r. ze strony Zarządu Inwestycji Obiektów Zabytkowych m.st. Warszawy do G. Ciołka o przyjęcie zlecenia na opracowanie aktualnych założeń projektowych dla parku i pałacu w Królikarni
prośba z 22 lutego 1962 r. ze strony Zarządu Inwestycji Obiektów Zabytkowych m.st. Warszawy do G. Ciołka o przyjęcie zlecenia na opracowanie aktualnych założeń projektowych dla parku i pałacu w Królikarni
-
otwórz podstronę Zniszczona zabudowa. W kierunku al. Nowomiejskiej.
Zniszczona zabudowa. W kierunku al. Nowomiejskiej.
-
otwórz podstronę fotografia czarno-biała reprodukcji ryciny ukazującej miejscowe założenie pałacowo-parkowe
fotografia czarno-biała reprodukcji ryciny ukazującej miejscowe założenie pałacowo-parkowe
-
otwórz podstronę fiszka robocza
fiszka robocza
-
otwórz podstronę Teatr Wielki. Odbudowa. Portyk kolumnowy po lewej stronie kadru — wysoki, klasycystyczny, z potężnym trójkątnym frontonem. W samym frontonie i w górnych partiach budynku widać jednak rusztowania oraz ślady prac, a za fasadą część bryły nadal wygląda na uszkodzoną lub nie w pełni odtworzoną. Dach i wyższe partie są miejscami poszarpane, jakby budowla była w połowie między ruiną a ukończonym gmachem. Po prawej stronie ciągnie się długie skrzydło o bardziej regularnej, spokojnej elewacji, z rytmem jednakowych okien i arkadowym podcieniem w przyziemiu. To zestawienie jest bardzo charakterystyczne: z jednej strony reprezentacyjny, niemal świątynny portyk starego teatru, z drugiej długi, bardziej powściągliwy ciąg zabudowy odbudowanego placu.
Teatr Wielki. Odbudowa. Portyk kolumnowy po lewej stronie kadru — wysoki, klasycystyczny, z potężnym trójkątnym frontonem. W samym frontonie i w górnych partiach budynku widać jednak rusztowania oraz ślady prac, a za fasadą część bryły nadal wygląda na uszkodzoną lub nie w pełni odtworzoną. Dach i wyższe partie są miejscami poszarpane, jakby budowla była w połowie między ruiną a ukończonym gmachem. Po prawej stronie ciągnie się długie skrzydło o bardziej regularnej, spokojnej elewacji, z rytmem jednakowych okien i arkadowym podcieniem w przyziemiu. To zestawienie jest bardzo charakterystyczne: z jednej strony reprezentacyjny, niemal świątynny portyk starego teatru, z drugiej długi, bardziej powściągliwy ciąg zabudowy odbudowanego placu.
