tzw. kaplica Grobu Pańskiego: rzut poziomy z pierwszej poł. XVIII w.; wykonany prawdopodobnie w 1950 r.; z zasobu Archiwum Drezdeńskiego - Archiwum.Zabytek.pl
tzw. kaplica Grobu Pańskiego: rzut poziomy z pierwszej poł. XVIII w.; wykonany prawdopodobnie w 1950 r.; z zasobu Archiwum Drezdeńskiego
Typ: Spuścizny
Autor: brak
Rok wykonania: brak
Sygnatura: TC-OK-30-104
Nazwa zbioru: Teki Ciołka
Imię i nazwisko: brak
Hasło: Kalwarie
Przedmiot karty: słownik
Województwo: mazowieckie
Powiat: Warszawa
Gmina: Warszawa
Miejscowość: Warszawa
Miejscowość historyczna: Warszawa - Ujazdów
"dwa rysunki: 1. budynek dawnej kuchni. Napisy: strona 34, ryc. 19;, Park w Królikarni; dawna Kuchnia. Fot. Chomentowski 2. most nad wąwozem. Napisy: most nad wąwozem; ryc. 20. strona 35; fot. Chomentowski"
Pałac Kazimierzowskich. Korpus główny dwukondygnacyjny osadzony na wyraźnie wydzielonym, wysokim przyziemiu. Dolna kondygnacja ma cięższy, bardziej masywny charakter, z rytmem arkadowych otworów i boniowaniem, co wzmacnia wrażenie solidnej bazy. Fasada jest ściśle symetryczna i podporządkowana osi głównej, typowej dla architektury reprezentacyjnej. Najsilniejszym akcentem jest portyk kolumnowy od frontu, zwieńczony trójkątnym frontonem. To element jednoznacznie odwołujący się do repertuaru antycznego i klasycystycznego.
Zdjęcie pokazuje okolice Marszałkowskiej 133–135 / Świętokrzyskiej 39, czyli część Marszałkowskiej tuż przy dawnym placu Napoleona, a nie południowy odcinek przy placu Konstytucji ani rejon Alej Jerozolimskich. Opisy widoków tego obszaru w bazie Warszawa 1939 wiążą właśnie ten rejon z narożnikiem Marszałkowskiej i Świętokrzyskiej oraz z widokami na Prudential.
Pałac Kazimierzowskich. Najbardziej wyeksponowanym elementem jest portyk kolumnowy poprzedzający część środkową. Portyk ten został zwieńczony trójkątnym frontonem, co nadaje budowli wyraźne odniesienie do wzorów antycznych. Kolumny są wysokie i smukłe. Elewacja została rozczłonkowana rytmem pionowych osi okiennych. W kondygnacji wyższej przeważają prostokątne otwory okienne ujęte w skromne, lecz eleganckie obramienia. Partię tę wieńczy silnie zaznaczony gzyms koronujący. Przyziemie opracowano ciężej — z boniowaniem i arkadowo zamkniętymi otworami.
