Ryc. nr 6. Pałac Łazienkowski w 1776 rok. Przekrój przez środek pałacu po linii równoległej z fasadą. Gwasz J. C. Kamsetzera.
Reprodukcja z W. Tatarkiewicz "Pięć studiów w Łazienkach Stanisława Augusta" z 1925 roku.
Po lewej stronie widoczny jest wypalony, zrujnowany dom zachowany właściwie tylko jako fasada i fragment ścian bocznych. Ma prosty, prostokątny układ otworów okiennych, ale wnętrza i stropy już nie istnieją. To raczej szkielet dawnej kamienicy lub budynku biurowego niż pełny obiekt. W głębi, na osi ulicy, widać niższą zabudowę o bardziej zwartej bryle, częściowo ocalałą lub prowizorycznie utrzymaną. Za nią wyrasta smukła wieża lub iglica, która stanowi mocny punkt orientacyjny w tle i zamyka perspektywę ulicy. Po prawej stronie stoi najbardziej zachowany budynek w kadrze — kilkukondygnacyjny, narożny gmach o dość masywnej bryle i uproszczonej, klasycyzującej elewacji. Ma wyraźnie zaznaczone kondygnacje, regularny rytm okien i cięższy, urzędowy lub biurowy charakter. Widać, że budynek przetrwał w znacznie lepszym stanie niż otaczająca go zabudowa, choć również nosi ślady uszkodzeń.
