Po odbudowie, rynek starego miasta od strony Ignacego Wyssogoty. Przestrzeń placu jest szeroka i otwarta, a na jej tle stoi zwarta pierzeja kamienic o zróżnicowanych fasadach i dachach. Widać, że rynek znów funkcjonuje jako miejsce spacerów i spotkań — na placu stoją grupki ludzi, rodziny z dziećmi, przechodnie, a obok nich kilka samochodów. Pierzeja naprzeciwko składa się z kilku kamienic o różnej szerokości i wysokości, ale tworzących harmonijną całość. Niektóre fasady są bardzo proste i spokojne, z regularnym układem okien, inne mają bogatszy detal — płyciny, malarskie dekoracje, obramienia okienne albo ozdobne pasy między kondygnacjami. W środkowej części wyróżnia się wyższy dom z nadbudowaną partią wieńczącą, a obok niego kamienice z arkadowymi wejściami i bramami w parterach. Dachy są wysokie, kryte dachówką, z lukarnami i kominami.
Most Śląsko-Dąbrowski w miejscu mostu Kierbedzia. Konstrukcja jest długa, niska i bardzo spokojna w wyrazie. Zamiast kratownic i poszarpanych ruin pojawia się nowoczesna, jednolita linia pomostu, która płynnie biegnie nad wodą i opiera się na regularnie rozmieszczonych podporach. Najbardziej charakterystyczny jest widok od spodu i z boku: most tworzy powtarzalny układ smukłych, pionowych żeber lub wsporników, które podtrzymują jezdnię i nadają konstrukcji mocny rytm. Dzięki temu przęsła wydają się lekkie, mimo że same podpory są masywne. Filary stojące w wodzie mają geometryczne, klinowe odbojnice.
