Kościół Świętej Trójcy. Budowla ma charakter orientowany, z wyodrębnionym prezbiterium, którego ścianę zdobi wysokie, ostrołukowe okno z maswerkiem – najbardziej dekoracyjny element elewacji, typowy dla neogotyku. Korpus nawowy sprawia wrażenie jednonawowego; jego elewacje podzielone są rytmem przypór, które wzmacniają wertykalny charakter budynku i podkreślają konstrukcyjność ścian. Otwory okienne w nawie są prostsze, zamknięte łukiem półkolistym. Czworoboczna wieża, zwieńczona kopulastym hełmem z latarnią. W jej górnej partii widoczna jest tarcza zegarowa oraz prześwity dzwonne. Forma zwieńczenia wieży wskazuje na wpływy historyzmu i stanowi odejście od czysto gotyckiej stylistyki. Dachy nad nawą i prezbiterium są dwuspadowe, kryte dachówką. Wejście do kościoła zaakcentowane jest ostrołukowym portalem poprzedzonym schodami z metalową balustradą; jego opracowanie jest stosunkowo skromne, pozbawione rozbudowanego detalu.
Kościół Świętej Trójcy. Wnętrze. Nawa boczna ze sklepieniami krzyżowo-żebrowymi o stosunkowo płytkim wysklepieniu, z delikatnie zarysowanymi żebrami zbiegającymi się w zwornikach. Łuki mają formę ostrołukową. W głębi widoczny jest boczny ołtarz o formach barokizujących, z kolumnowym ujęciem i wyraźnie zaakcentowanym zwieńczeniem, mieszczący rzeźbiarskie przedstawienie.
