Brama Nowomiejska z wysokim ostrołukowym przejazdem. Jej fasada ma wyraźnie gotycki charakter: ceglana ściana, rytm małych otworów i ząbkowane zwieńczenie korony muru. Do bramy przylega właściwy barbakan z trzema cylindrycznymi basztami nakrytymi stożkowymi dachami. Baszty są masywne, gładkie, z niewielkimi otworami strzelniczymi. W centrum widać most i przejazd nad dawnym obniżeniem terenu, prowadzący do bramy. Pod nim są ceglane arkady, które przypominają dawny układ fosy i przedbramia. Po prawej stronie ciągnie się dalszy odcinek muru obronnego z blankami, a bliżej pierwszego planu stoi kolejna okrągła baszta z wysokim, stożkowym dachem. Po lewej stronie kadru biegnie brukowana ulica z chodnikiem i balustradą. Po prawej widać nowoczesny, lekki pomost dla pieszych przerzucony nad obniżeniem terenu, a obok spacerujących ludzi i ławkę. W tle stoją już odbudowane kamienice Starego i Nowego Miasta, które tworzą spokojne tło dla średniowiecznych fortyfikacji.
wypis z Jankowski E., Dzieje ogrodnictwa polskiego w zarysie, Warszawa 1923, s. 63 i 71 dotyczący pałacu należącego pierwotnie do Henryka Brühla; Łoza S., Słownik architektów i budowniczych Polaków oraz cudzoziemców w Polsce pracujących, Warszawa 1931, s. 303-304 wzmiankujący J. C. Schucha jako założyciela miejscowego ogrodu; Baliński M., Lipiński T., Starożytna Polska pod względem historycznym, jeograficznym i statystycznym, t. I, Warszawa 1885, s. 466-467 wzmiankujący XVIII-wiecznych właścicieli w tej posesji - Henryka Brühla i Adama Ponińskiego
