wypis z Archiwum Radziwiłłów (AGAD) nr 14242, dz. 5 zawierający fragment listu Kazimierza Siemianowskiego, marszałka dworu Karola Radziwiłła w sprawie budowniczych przy miejscowym pałacu; odnisienie do Tek Łopacińskiego nr 15/56
"trzy odrębne rysunki naklejone na wspólną kartę z napisem KRÓLIKARNIA: 1. widok pałacu od strony wschodniej według rysunku Zygmunta Vogla z około 1820 roku. Przerys, Stolica, VIII, 1953, nr 34, strona 13, negatyw 29434 2. kuchnia pałacowa, Przerys z fot. K. Kaczyńskiego, Stolica, III, 1948 nr 45, strona 7. negatyw 29435 3. most wjazdowy w parku. Przerys z fot. Gerarda Ciołka, Stolica, VII, 1952, nr 3 strona 9, negatyw 29433"
fotografia czarno-biała przedstawiająca projekt urządzenia ogrodu z pierwszej poł. XVIII w. – część północna, odcinek zachodni; ze zbiorów drezdeńskich
Kościół św. Kazimierza. Ruina. Widoczna jest partia fasady i bocznych ścian, ale dachy, sklepienia i znaczna część górnych elementów konstrukcji już nie istnieją. Otwory okienne i arkady są puste, szczyty poszarpane, a krawędzie murów nieregularne i oberwane. Widać też resztki bogatszego opracowania architektonicznego — profile gzymsów, obramienia otworów i zarys dawnych podziałów elewacji. Wokół kościoła zalegają ogromne hałdy gruzu. Po lewej stronie stoją wypalone, częściowo zawalone kamienice z uszkodzonymi dachami i pustymi oknami.
Pałac Potockich - brama wjazdowa. Brama składa się z szerokiego, dwuskrzydłowego przejazdu ujętego między dwoma masywnymi filarami, po bokach których znajdują się węższe przejścia dla pieszych. Filar bramy są bogato profilowane, zakończone gzymsami i dekoracyjnymi wazami kamiennymi (typowe barokowe akcenty o funkcji reprezentacyjnej). Ich proporcje są masywne, co podkreśla monumentalny charakter wjazdu. Na filarach widoczne są też detale ornamentalne, w tym woluty i stylizowane liście akantu. Centralnym elementem bramy jest misternie kuty, żelazny wjazd o dekoracji rokokowej – złożonej z ażurowych motywów roślinnych, wici, rocaille’i i monogramów (niegdyś z herbem Potockich „Pilawa”). Ornamentyka jest lekka, finezyjna, a jednocześnie pełna przepychu – stanowi doskonały przykład artystycznego kowalstwa XVIII wieku.
