Kościół św. Macieja. Korpus nawowy ma formę halową, z wysokimi, ostrołukowymi oknami wypełnionymi maswerkiem. Okna są smukłe, o wyraźnie wertykalnym rytmie, co podkreśla strzelistość kompozycji. Ściany zewnętrzne artykułowane są przyporami, wzmacniającymi konstrukcję i porządkującymi podziały elewacji. Ośmioboczna wieża, wznosząca się nad skrzyżowaniem naw lub w rejonie prezbiterium. Wieża ma prostą, surową formę, z wąskimi, ostrołukowymi przeźroczami i platformą widokową w zwieńczeniu.
Kościół Świętej Trójcy. Masywną wieżą oraz przylegającą do niej częścią korpusu nawowego. Wieża wzniesiona jest z cegły licowej. Do wieży przylega masywna, ukośnie opadająca połać dachu nad nawą, tworząca wyraźny kontrast między stromą linią dachu a pionową ścianą wieży. W partii przyziemia widoczny jest ceglany cokół oraz delikatne gzymsowanie oddzielające kondygnacje. Całość utrzymana jest w stylistyce historyzującej, z przewagą uproszczonych form neogotyckich i elementów o proweniencji romańskiej, zwłaszcza w kształcie okien. Kościół otoczony jest ceglanym ogrodzeniem z metalową bramą o prostym, pionowym podziale. W obrębie ogrodzenia znajduje się kamienna figura sakralna ustawiona na wysokim, profilowanym cokole o falistym obrysie i dekoracyjnych wnękach.
Kościół Świętej Trójcy. Budowla ma charakter orientowany, z wyodrębnionym prezbiterium, którego ścianę zdobi wysokie, ostrołukowe okno z maswerkiem – najbardziej dekoracyjny element elewacji, typowy dla neogotyku. Korpus nawowy sprawia wrażenie jednonawowego; jego elewacje podzielone są rytmem przypór, które wzmacniają wertykalny charakter budynku i podkreślają konstrukcyjność ścian. Otwory okienne w nawie są prostsze, zamknięte łukiem półkolistym. Czworoboczna wieża, zwieńczona kopulastym hełmem z latarnią. W jej górnej partii widoczna jest tarcza zegarowa oraz prześwity dzwonne. Forma zwieńczenia wieży wskazuje na wpływy historyzmu i stanowi odejście od czysto gotyckiej stylistyki. Dachy nad nawą i prezbiterium są dwuspadowe, kryte dachówką. Wejście do kościoła zaakcentowane jest ostrołukowym portalem poprzedzonym schodami z metalową balustradą; jego opracowanie jest stosunkowo skromne, pozbawione rozbudowanego detalu.
Kościół pw. Najświętszego Zbawicie Świata i MB Szkaplerznej. Wieża kościoła. smukłe, ostrołukowe blendy okienne, wpisane w pionowe pola elewacji. Zwieńczenie wieży stanowi otwarta latarnia arkadowa, wsparta na smukłych filarach, nakryta kopułowym hełmem z kulą i krzyżem. Forma ta ma charakter barokowy lub późnobarokowy.
Kościół Świętej Trójcy. Wysoki, schodkowy szczyt o bogato opracowanych, falistych spływach wolutowych. Szczyt ten ma wyraźnie manierystyczno-barokowy charakter i jest dekorowany niewielkimi, okrągłymi otworami oraz profilowanymi obramieniami. Elewacja jest tynkowana, z wyraźnym podziałem na kondygnacje zaznaczonym gzymsami i obramieniami okiennymi. Otwory okienne mają zróżnicowaną formę – część z nich jest prostokątna, inne zamknięte półkoliście, z kamiennymi lub tynkowymi opaskami. Do korpusu przylega masywna wieża na planie zbliżonym do kwadratu. Jej dolne partie są surowe, o niewielkich otworach wentylacyjnych, natomiast górną część stanowi ażurowa latarnia zwieńczona smukłym, ostrosłupowym hełmem.
Kościół pw. Najświętszego Zbawicie Świata i MB Szkaplerznej. Ruiny od strony elewacji frontowej. Czworoboczna wieża o wyraźnie wyodrębnionych kondygnacjach. W jej górnej partii widoczne są prostokątne przeźrocza oraz zarys blankowania, co może wskazywać na historyzujące przekształcenia lub uproszczoną formę zwieńczenia. Niżej znajduje się okrągły otwór (oculus), który stanowi centralny akcent kompozycyjny elewacji.
Klasztor Szpitalników z Czerwoną Gwiazdą. Szerokie ujęcie. Rozległy wieloskrzydłowy kompleks. Elewacja głównego skrzydła jest monumentalna i osiowa, o wyraźnym podziale horyzontalnym zaznaczonym gzymsami. Środkową partię akcentuje kopuła osadzona na tamburze, zwieńczona latarnią i hełmem z krzyżem. Po obu stronach korpusu widoczne są ryzality zwieńczone ozdobnymi szczytami o bogatej, falistej linii, charakterystycznej dla śląskiego baroku. Otwory okienne rozmieszczone są rytmicznie, w regularnych osiach.
Kościół Świętej Trójcy. Wnętrze. Prezbiterium w kierunku empory organowej. Przestrzeń ma układ trójnawowy, z wyraźnie wyodrębnioną nawą główną oddzieloną od naw bocznych szeregiem szerokich, półkoliście zamkniętych arkad opartych na masywnych filarach. Arkady mają profilowane obramienia z ornamentalnym motywem biegnącym wzdłuż krawędzi. Sklepienia mają formę uproszczoną, bez wyraźnej konstrukcji żebrowej, co wskazuje na historyzującą, lecz nie w pełni gotycką interpretację form. Górne partie ścian zdobią rozbudowane polichromie figuralne, ujęte w prostokątne ramy i rozmieszczone rytmicznie pomiędzy filarami. Malowidła przedstawiają sceny o tematyce religijnej, tworząc narracyjny pas biegnący wzdłuż całej nawy. W części zachodniej znajduje się empora organowa wsparta na szerokiej arkadzie. Balustrada chóru ma dekoracyjne, wycinane motywy, a nad nią wznosi się prospekt organowy o wyraźnie wertykalnym układzie piszczałek, flankowany kolumnami.
Dwór o charakterze klasycystycznym, znajdujący się w stanie daleko posuniętej degradacji. Budynek jest parterowy, wzniesiony na planie wydłużonego prostokąta, z elewacją frontową urozmaiconą gankiem kolumnowym. Ganek tworzą cztery masywne, toskańskie kolumny podtrzymujące trójkątny fronton. Dach dwuspadowy, pierwotnie kryty dachówką lub gontem, jest poważnie uszkodzony.
