Kościół św. Anny. Wnętrze. Ściany pokryte są dekoracją malarską i ornamentalną, widoczną zwłaszcza w obramieniach arkad i na powierzchniach sklepień, co wskazuje na późniejsze, zapewne XIX-wieczne przekształcenia o charakterze neogotyckim. Wnętrze wzbogacają elementy wyposażenia o zróżnicowanej stylistyce – rzeźbione ołtarze boczne, figury świętych umieszczone na konsolach oraz dekoracyjna ambona o wyraźnie opracowanym koszu i baldachimie. W części zachodniej widoczny jest chór muzyczny z balustradą oraz prospekt organowy, stanowiący ważny akcent kompozycyjny tej partii kościoła.
odsyłacz do Podręczna Encyklopedia Kościelna, red. ks. Zygmunt Chełmicki, t. I-XLIV, Warszawa, 1904-1916 wzmiankujący fundację mieszczańską z 1319 r.; Dolny Śląsk wzmiankujący osadę miejską przed 1287 r. oraz klasztor bożogrobców od 1319 r.
Zespół klasztorny dominikanów i franciszkanów. Elewacja jest skromna, pozbawiona rozbudowanej dekoracji, opracowane tynkiem o chropowatej fakturze, z czytelnym podziałem pionowym za pomocą lizen lub płytkich pilastrów. Otwory okienne mają regularny rytm i prostokątną lub lekko zaokrągloną formę, ujętą w proste opaski, co wskazuje na przekształcenia z okresu nowożytnego, zapewne barokowe lub późniejsze. Dolne partie murów wykazują ślady przemurowań i zróżnicowaną strukturę materiałową, co świadczy o wieloetapowym kształtowaniu zabudowy. Widoczne są partie kamiennego fundamentu oraz fragmenty starszych murów o nieregularnej fakturze, kontrastujące z późniejszymi, otynkowanymi powierzchniami. Całość ma charakter obronny i zamknięty, co podkreśla otaczający mur z bramą prowadzącą na dziedziniec.
