Kościół św. Anny. Wnętrze. Przestrzeń jest wysoka, smukła i wyraźnie wertykalna, ukształtowana przez ostrołukowe arkady oraz sklepienia krzyżowo-żebrowe, których rytm prowadzi wzrok ku prezbiterium. Żebra sklepienne tworzą dekoracyjny, a zarazem konstrukcyjny układ, podkreślający dynamikę wnętrza. Ściany artykułowane są przy pomocy lizen i filarów, pomiędzy którymi rozmieszczono liczne ołtarze boczne, rzeźby świętych oraz ornamentalne detale snycerskie. Wystrój ma charakter bogaty i ornamentalny – widoczne są złocenia, rzeźbione retabula, figury aniołów oraz rozbudowana ambona o dekoracyjnym baldachimie. Centralną dominantę stanowi ołtarz główny w prezbiterium, ujęty kolumnami i zwieńczony dynamiczną kompozycją rzeźbiarską, co nadaje przestrzeni teatralny, barokowy wyraz. Wysokie, ostrołukowe okna doświetlają wnętrze miękkim światłem, które podkreśla plastyczność detalu i głębię przestrzeni. - Archiwum.Zabytek.pl
Kościół św. Anny. Wnętrze. Przestrzeń jest wysoka, smukła i wyraźnie wertykalna, ukształtowana przez ostrołukowe arkady oraz sklepienia krzyżowo-żebrowe, których rytm prowadzi wzrok ku prezbiterium. Żebra sklepienne tworzą dekoracyjny, a zarazem konstrukcyjny układ, podkreślający dynamikę wnętrza. Ściany artykułowane są przy pomocy lizen i filarów, pomiędzy którymi rozmieszczono liczne ołtarze boczne, rzeźby świętych oraz ornamentalne detale snycerskie. Wystrój ma charakter bogaty i ornamentalny – widoczne są złocenia, rzeźbione retabula, figury aniołów oraz rozbudowana ambona o dekoracyjnym baldachimie. Centralną dominantę stanowi ołtarz główny w prezbiterium, ujęty kolumnami i zwieńczony dynamiczną kompozycją rzeźbiarską, co nadaje przestrzeni teatralny, barokowy wyraz. Wysokie, ostrołukowe okna doświetlają wnętrze miękkim światłem, które podkreśla plastyczność detalu i głębię przestrzeni.
Typ: Fototeka
Autor: Józef Pilch
Rok wykonania: 1956
Sygnatura: FN-ODZ-83938
zespół zabudowy staromiejskiej miasta. Fragment zespołu zabudowy z położeniem rynku, kościoła parafialnego i d. kościoła ewangelickiego od strony północnej - zachodniej
Zespół klasztorny dominikanów i franciszkanów. Elewacja jest skromna, pozbawiona rozbudowanej dekoracji, opracowane tynkiem o chropowatej fakturze, z czytelnym podziałem pionowym za pomocą lizen lub płytkich pilastrów. Otwory okienne mają regularny rytm i prostokątną lub lekko zaokrągloną formę, ujętą w proste opaski, co wskazuje na przekształcenia z okresu nowożytnego, zapewne barokowe lub późniejsze. Dolne partie murów wykazują ślady przemurowań i zróżnicowaną strukturę materiałową, co świadczy o wieloetapowym kształtowaniu zabudowy. Widoczne są partie kamiennego fundamentu oraz fragmenty starszych murów o nieregularnej fakturze, kontrastujące z późniejszymi, otynkowanymi powierzchniami. Całość ma charakter obronny i zamknięty, co podkreśla otaczający mur z bramą prowadzącą na dziedziniec.