założenie pałacowo-ogrodowe - wnętrze: korpus główny, galeria portretu na 1. piętrze - Archiwum.Zabytek.pl
założenie pałacowo-ogrodowe - wnętrze: korpus główny, galeria portretu na 1. piętrze
Typ: Fototeka
Autor: K. Jabłoński
Rok wykonania: 1964
Sygnatura: FN-ODZ-43588
Województwo: mazowieckie
Powiat: Warszawa
Gmina: Warszawa
Miejscowość: Warszawa
Ulica: Stanisława Kostki Potockiego
Numer budynku: 10/16
Identyfikator: NID_F_14_F.22813
Autor: K. Jabłoński
Rok wykonania: 1964
Sygnatura: FN-ODZ-43588
Województwo: mazowieckie
Powiat: Warszawa
Gmina: Warszawa
Miejscowość: Warszawa
Ulica: Stanisława Kostki Potockiego
Numer budynku: 10/16
Identyfikator: NID_F_14_F.22813
Aby dodawać lub przeglądać notatki musisz się zalogować.
Nie masz jeszcze konta? Zarejestruj się
-
otwórz podstronę fiszka robocza
fiszka robocza -
otwórz podstronę zieleniec na terenach pofortecznych (nadbitka karty z Gerard Ciołek, Ogrody Polskie, s. 284 zawierająca dwubarwną reprodukcję fotografii)
zieleniec na terenach pofortecznych (nadbitka karty z Gerard Ciołek, Ogrody Polskie, s. 284 zawierająca dwubarwną reprodukcję fotografii)
-
otwórz podstronę Muzeum Narodowe w Warszawie, Waliszewski Zygmunt "Leonardo" rysunek 550x360 mm
Muzeum Narodowe w Warszawie, Waliszewski Zygmunt "Leonardo" rysunek 550x360 mm
-
otwórz podstronę Kościół św. Aleksandra. Po odbudowie. Główny korpus budowli ma kształt cylindryczny i jest zwieńczony szeroką kopułą o gładkim, niskim profilu. Kopuła osadzona jest na wysokim tamburze, którego elewacja została rozczłonkowana rytmem półkoliście zamkniętych wnęk okiennych. Całość zamyka profilowany gzyms koronujący, ponad którym wznosi się kopuła zakończona krzyżem. Do rotundy od frontu przylega monumentalny portyk kolumnowy o charakterze klasycznym. Składa się on z sześciu smukłych kolumn w porządku korynckim, ustawionych na wysokim stylobacie. Kolumny podtrzymują pełne belkowanie oraz trójkątny fronton z bogato profilowanym gzymsem. Kapitele kolumn zdobione są motywami roślinnymi charakterystycznymi dla porządku korynckiego. Portyk poprzedzony jest szerokimi schodami prowadzącymi do głównego wejścia do świątyni.
Kościół św. Aleksandra. Po odbudowie. Główny korpus budowli ma kształt cylindryczny i jest zwieńczony szeroką kopułą o gładkim, niskim profilu. Kopuła osadzona jest na wysokim tamburze, którego elewacja została rozczłonkowana rytmem półkoliście zamkniętych wnęk okiennych. Całość zamyka profilowany gzyms koronujący, ponad którym wznosi się kopuła zakończona krzyżem. Do rotundy od frontu przylega monumentalny portyk kolumnowy o charakterze klasycznym. Składa się on z sześciu smukłych kolumn w porządku korynckim, ustawionych na wysokim stylobacie. Kolumny podtrzymują pełne belkowanie oraz trójkątny fronton z bogato profilowanym gzymsem. Kapitele kolumn zdobione są motywami roślinnymi charakterystycznymi dla porządku korynckiego. Portyk poprzedzony jest szerokimi schodami prowadzącymi do głównego wejścia do świątyni.
-
otwórz podstronę wypis z Podręczna Encyklopedia Kościelna, red. ks. Zygmunt Chełmicki, t. I-XLIV, Warszawa, 1904-1916 zawierający ważniejsze daty w dziejach miejscowego klasztoru
wypis z Podręczna Encyklopedia Kościelna, red. ks. Zygmunt Chełmicki, t. I-XLIV, Warszawa, 1904-1916 zawierający ważniejsze daty w dziejach miejscowego klasztoru
-
otwórz podstronę Kościół św. Aleksandra. Główna część budowli ma formę rotundy, której ściany artykułowane są pilastrami i półkolumnami oraz zwieńczone wyraźnym gzymsem koronującym. W elewacji rotundy znajdują się wysokie, półkoliście zamknięte wnęki okienne i arkady, typowe dla klasycyzującej kompozycji. Część murów rotundy została zniszczona, przez co widoczny jest przekrój konstrukcji ścian oraz fragmenty wewnętrznej struktury budynku. Od frontu do rotundy przylega portyk kolumnowy. Zachowały się fragmenty kolumn o klasycznych proporcjach oraz części belkowania. Po lewej stronie znajduje się wolnostojąca wieża dzwonnicza. Ma ona formę kilkukondygnacyjnej konstrukcji o klasycystycznej kompozycji. Dolna część wieży ma prostokątny rzut i jest masywna, natomiast wyższa kondygnacja jest przepruta dużymi arkadowymi otworami dzwonowymi. Naroża wieży są akcentowane pilastrami, a powyżej znajduje się profilowany gzyms.
Kościół św. Aleksandra. Główna część budowli ma formę rotundy, której ściany artykułowane są pilastrami i półkolumnami oraz zwieńczone wyraźnym gzymsem koronującym. W elewacji rotundy znajdują się wysokie, półkoliście zamknięte wnęki okienne i arkady, typowe dla klasycyzującej kompozycji. Część murów rotundy została zniszczona, przez co widoczny jest przekrój konstrukcji ścian oraz fragmenty wewnętrznej struktury budynku. Od frontu do rotundy przylega portyk kolumnowy. Zachowały się fragmenty kolumn o klasycznych proporcjach oraz części belkowania. Po lewej stronie znajduje się wolnostojąca wieża dzwonnicza. Ma ona formę kilkukondygnacyjnej konstrukcji o klasycystycznej kompozycji. Dolna część wieży ma prostokątny rzut i jest masywna, natomiast wyższa kondygnacja jest przepruta dużymi arkadowymi otworami dzwonowymi. Naroża wieży są akcentowane pilastrami, a powyżej znajduje się profilowany gzyms.
-
otwórz podstronę jedna z prób koncepcji rekonstrukcji zieleni i dróg przy bibliotece i audytorium maximum
jedna z prób koncepcji rekonstrukcji zieleni i dróg przy bibliotece i audytorium maximum
-
otwórz podstronę Ogród Saski-odbitka ozalidowa - założenie Saskie po 1766 roku a przed 1771 rokiem
Ogród Saski-odbitka ozalidowa - założenie Saskie po 1766 roku a przed 1771 rokiem
-
otwórz podstronę Muzeum Narodowe w Warszawie, Stattler Wojciech "Portret Prendowskiego", 935x685 mm
Muzeum Narodowe w Warszawie, Stattler Wojciech "Portret Prendowskiego", 935x685 mm
-
otwórz podstronę fotografia czarno-biała, przedstawia sarkofag Natalii z Potockich Sanguszkowej. Dopisek odręczny na rewersie karty: „Natolin. Sarkofag Natalii z Potockich Sanguszkowej, fot. H. Poddębski 1922”
fotografia czarno-biała, przedstawia sarkofag Natalii z Potockich Sanguszkowej. Dopisek odręczny na rewersie karty: „Natolin. Sarkofag Natalii z Potockich Sanguszkowej, fot. H. Poddębski 1922”
