Stare Miasto. Dom po lewej ma fasadę z dekoracyjnym, gęstym opracowaniem ściany. Elewacja została podzielona na regularne osie okienne, a jej najważniejszym akcentem jest ozdobny szczyt o falistym wykroju, nawiązujący do manieryzmu lub baroku mieszczańskiego. Powierzchnia muru jest pokryta geometrycznym ornamentem, który nadaje fasadzie bogactwo i rytm. Okna są prostokątne, rozmieszczone symetryczni. Budynek po prawej ma bardziej monumentalny i spokojniejszy charakter. Jego fasada jest szeroka, uporządkowana i oparta na pionowych podziałach. Tutaj również pojawia się dekoracyjny szczyt, ale o bardziej miękkiej, spłaszczonej linii. Między kamienicami otwiera się wąska pierzeja ulicy, z ciągiem niższych domów o podobnej skali. Ich elewacje są skromniejsze, ale zachowują historyczny charakter dzięki rytmicznym oknom, stromym dachom i tradycyjnym proporcjom. W głębi wyrasta wieża kościelna z baniastym hełmem, bardzo charakterystyczna dla architektury barokowej.