Pałac Branickich - po odbudowie. Dwa długie boczne skrzydła obejmują szeroki, otwarty dziedziniec, a w osi znajduje się główny korpus pałacu z reprezentacyjnym wejściem. Akcentem środkowej części elewacji jest portyk kolumnowy. Kilka wysokich kolumn podtrzymuje belkowanie i niewielki ryzalit, nad którym umieszczono dekoracyjne zwieńczenie rzeźbiarskie z kartuszem i figurami. Elewacja pałacu ma charakter późnobarokowy i klasycyzujący zarazem. Fasada jest uporządkowana, podzielona regularnym rytmem wysokich okien. Między oknami i pod nimi widać płyciny oraz dekoracyjne obramienia. - Archiwum.Zabytek.pl
Pałac Branickich - po odbudowie. Dwa długie boczne skrzydła obejmują szeroki, otwarty dziedziniec, a w osi znajduje się główny korpus pałacu z reprezentacyjnym wejściem. Akcentem środkowej części elewacji jest portyk kolumnowy. Kilka wysokich kolumn podtrzymuje belkowanie i niewielki ryzalit, nad którym umieszczono dekoracyjne zwieńczenie rzeźbiarskie z kartuszem i figurami. Elewacja pałacu ma charakter późnobarokowy i klasycyzujący zarazem. Fasada jest uporządkowana, podzielona regularnym rytmem wysokich okien. Między oknami i pod nimi widać płyciny oraz dekoracyjne obramienia.
Typ: Fototeka
Autor: Janusz Bułhak
Rok wykonania: 1960
Sygnatura: FN-ODZ-84360
Województwo: mazowieckie
Powiat: Warszawa
Gmina: Warszawa
Miejscowość: Warszawa
Ulica: Miodowa
Numer budynku: 6
Most Śląsko-Dąbrowski w miejscu mostu Kierbedzia. Konstrukcja jest długa, niska i bardzo spokojna w wyrazie. Zamiast kratownic i poszarpanych ruin pojawia się nowoczesna, jednolita linia pomostu, która płynnie biegnie nad wodą i opiera się na regularnie rozmieszczonych podporach. Najbardziej charakterystyczny jest widok od spodu i z boku: most tworzy powtarzalny układ smukłych, pionowych żeber lub wsporników, które podtrzymują jezdnię i nadają konstrukcji mocny rytm. Dzięki temu przęsła wydają się lekkie, mimo że same podpory są masywne. Filary stojące w wodzie mają geometryczne, klinowe odbojnice.
