Po odbudowie rynek starego miasta od strony Jana Dekerta. Skrajna kamienica po lewej jest dość prosta i masywna, z oszczędnym detalem i wyraźnie zaznaczonym portalem wejściowym. Obok niej stoi dom o jaśniejszej fasadzie, bardziej dekoracyjny, z regularnym układem okien i delikatnym ornamentalnym opracowaniem ściany. Dalej widać kilka kamienic o spokojniejszych, klasycyzujących elewacjach, z prostokątnymi oknami rozmieszczonymi w równych osiach i z parterami otwartymi bramami. Najbardziej charakterystyczne są dachy. Nie tworzą jednej równej linii, lecz malowniczą, nieregularną sylwetę: jedne są strome, inne niższe, pojawiają się lukarny, małe okna poddaszy i dwie wyraźne nadbudówki wieńczące środkową część zespołu.
wypis z Pamiątki starej Warszawy, s. 63 wzmiankujący dwór Radziwiłłów z XVII w., wystawienie pałacu w 1740 r. przez Jana Czartoryskiego oraz innych właścicieli; wzmianka o późniejszych skrzydłach bocznych; Gabinet Rycin/Teki Tylmana nr 127 dotyczący wzniesienia dworu dla Radziwiłłów w 1690 r.; Werneck, Plan Warszawy 1732 „Das Fürst Cartorinski Pal, woyewod von Russland
odsyłacz do Gloger Zygmunt, Encyklopedia Staropolska, Warszawa 1902 wzmiankujący fundacyjną działalność księcia Ziemowita Mazowieckiego; Podręczna Encyklopedia Kościelna, red. ks. Zygmunt Chełmicki, tom I-XLIV, Warszawa, 1904-1916 dotyczący fundacji Ziemowita Trojdenowicza i jego żony Eufemii kościoła św. Marcina w 1356 roku
wypis z Kobenza R., Kołodziejczyk J., Przewodnik florystyczny po okolicach i parkach Warszawy, Warszawa 1922, s. 85-86 dotyczący roślinności w miejscowym ogrodzie
