fotografia czarno-biała ukazująca rzeźbę gryfa - Archiwum.Zabytek.pl
fotografia czarno-biała ukazująca rzeźbę gryfa
Typ: Spuścizny
Autor: brak
Rok wykonania: brak
Sygnatura: TC-OR-5548-5
Nazwa zbioru: Teki Ciołka
Imię i nazwisko: brak
Hasło: dwór pałacowy, zwierzyniec
Województwo: mazowieckie
Powiat: Warszawa
Gmina: Warszawa
Miejscowość: Warszawa
Miejscowość historyczna: Natolin
Identyfikator: 40837
Autor: brak
Rok wykonania: brak
Sygnatura: TC-OR-5548-5
Nazwa zbioru: Teki Ciołka
Imię i nazwisko: brak
Hasło: dwór pałacowy, zwierzyniec
Województwo: mazowieckie
Powiat: Warszawa
Gmina: Warszawa
Miejscowość: Warszawa
Miejscowość historyczna: Natolin
Identyfikator: 40837
Drukuj
Drukuj
Udostępnij
Udostępnij
-
otwórz podstronę Ogród Saski-opracowany plan sytuacyjny według A. Karczewskiego z lat 1766 - 1771
Ogród Saski-opracowany plan sytuacyjny według A. Karczewskiego z lat 1766 - 1771 -
otwórz podstronę wypis z Niemcewicz J.U., Pamiętniki czasów moich, Lipsk 1868, s. 314 zawierający wyjątek z poselstwa do Polski nuncjusza Marescatti w 1668 r. dotyczący miejscowego Pałacu Potockich
wypis z Niemcewicz J.U., Pamiętniki czasów moich, Lipsk 1868, s. 314 zawierający wyjątek z poselstwa do Polski nuncjusza Marescatti w 1668 r. dotyczący miejscowego Pałacu Potockich
-
otwórz podstronę fotografia czarno-biała przedstawiająca fragment planu okolic Warszawy z 1829 r.
fotografia czarno-biała przedstawiająca fragment planu okolic Warszawy z 1829 r.
-
otwórz podstronę Na zdjęciu widać szeroki fragment Alei 3 Maja oglądany z góry, prawdopodobnie z wyższego piętra lub z dachu jednego z budynków. Po lewej stronie ciągnie się pas zrujnowanej zabudowy. Z dawnych kamienic zostały głównie wysokie ściany frontowe i boczne, miejscami postrzępione i popękane, z pustymi otworami po oknach. Widać, że wnętrza i dachy w dużej mierze już nie istnieją, a między murami zalega gruz. Po prawej stronie biegnie sama aleja, szeroka i częściowo już uporządkowana. Wzdłuż ulicy stoją drzewa, a na jezdni widać tramwaj, kilka samochodów i pojedynczych ludzi. To zestawienie daje mocny kontrast: z jednej strony ruiny całych kwartałów zabudowy, z drugiej normalnie funkcjonująca ulica, po której toczy się codzienne życie.
Na zdjęciu widać szeroki fragment Alei 3 Maja oglądany z góry, prawdopodobnie z wyższego piętra lub z dachu jednego z budynków. Po lewej stronie ciągnie się pas zrujnowanej zabudowy. Z dawnych kamienic zostały głównie wysokie ściany frontowe i boczne, miejscami postrzępione i popękane, z pustymi otworami po oknach. Widać, że wnętrza i dachy w dużej mierze już nie istnieją, a między murami zalega gruz. Po prawej stronie biegnie sama aleja, szeroka i częściowo już uporządkowana. Wzdłuż ulicy stoją drzewa, a na jezdni widać tramwaj, kilka samochodów i pojedynczych ludzi. To zestawienie daje mocny kontrast: z jednej strony ruiny całych kwartałów zabudowy, z drugiej normalnie funkcjonująca ulica, po której toczy się codzienne życie.
-
otwórz podstronę Ruiny zabudowy miejskiej w kierunku Powiśla.
Ruiny zabudowy miejskiej w kierunku Powiśla.
-
otwórz podstronę Piotr Michałowski - żandarm francuski, akwarela, Muzeum Narodowe w Warszawie
Piotr Michałowski - żandarm francuski, akwarela, Muzeum Narodowe w Warszawie
-
otwórz podstronę fotografia czarno-biała przedstawiająca plan rzutu przyziemnego z tarasem i I piętrem z pierwszej poł. XVIII w.; ze zbiorów archiwum w Dreźnie
fotografia czarno-biała przedstawiająca plan rzutu przyziemnego z tarasem i I piętrem z pierwszej poł. XVIII w.; ze zbiorów archiwum w Dreźnie
-
otwórz podstronę pałac Raczyńskich - elewacja frontowa, korpus główny
pałac Raczyńskich - elewacja frontowa, korpus główny
-
otwórz podstronę Muzeum Narodowe w Warszawie, butla szklana polska czrograniasta z XIX w.
Muzeum Narodowe w Warszawie, butla szklana polska czrograniasta z XIX w.
-
otwórz podstronę Gmach Giełdy i Banku Polskiego w Warszawie, zaprojektowany przez Antonia Corazziego i wzniesiony w latach 1825–1828. Wielka rotunda nakryta kopułą, widoczna w górnej części budynku. To główny akcent kompozycyjny i zarazem element, który od razu odróżnia ten gmach od zwykłej zabudowy miejskiej. Poniżej kopuły biegnie półkolista elewacja z wyraźnym, klasycystycznym porządkiem architektonicznym. Środkowa kondygnacja została ukształtowana jako ciąg arkad. Wysokie, półkoliście zamknięte otwory tworzą rytmiczną galerię, bardzo elegancką i reprezentacyjną. Jeszcze niżej znajduje się przyziemie z kolejnym pasem arkad, cięższe i bardziej masywne, dzięki czemu cała bryła ma solidną podstawę. Dekorację rzeźbiarską nad wielkim otworem okiennym — motywy alegoryczne lub ornamentalne, które podkreślają reprezentacyjny charakter budynku.
Gmach Giełdy i Banku Polskiego w Warszawie, zaprojektowany przez Antonia Corazziego i wzniesiony w latach 1825–1828. Wielka rotunda nakryta kopułą, widoczna w górnej części budynku. To główny akcent kompozycyjny i zarazem element, który od razu odróżnia ten gmach od zwykłej zabudowy miejskiej. Poniżej kopuły biegnie półkolista elewacja z wyraźnym, klasycystycznym porządkiem architektonicznym. Środkowa kondygnacja została ukształtowana jako ciąg arkad. Wysokie, półkoliście zamknięte otwory tworzą rytmiczną galerię, bardzo elegancką i reprezentacyjną. Jeszcze niżej znajduje się przyziemie z kolejnym pasem arkad, cięższe i bardziej masywne, dzięki czemu cała bryła ma solidną podstawę. Dekorację rzeźbiarską nad wielkim otworem okiennym — motywy alegoryczne lub ornamentalne, które podkreślają reprezentacyjny charakter budynku.
