fotografia czarno-biała przedstawiająca projekt budowy koszar przy Pałacu Kazimierzowskim i rozplanowania ogrodu z pierwszej poł. XVIII w. oraz plan sytuacyjny i elewacja jednego pawilonu – ze zbiorów archiwum w Dreźnie; 1950 r. - Archiwum.Zabytek.pl
Spuścizny: TC-OR-5528-37
Przejdź do widoku obiektu
fotografia czarno-biała przedstawiająca projekt budowy koszar przy Pałacu Kazimierzowskim i rozplanowania ogrodu z pierwszej poł. XVIII w. oraz plan sytuacyjny i elewacja jednego pawilonu – ze zbiorów archiwum w Dreźnie; 1950 r.
Typ: Spuścizny
Autor: brak
Rok wykonania: 1950
Sygnatura: TC-OR-5528-37
Nazwa zbioru: Teki Ciołka
Imię i nazwisko: brak
Hasło: ogród pałacowy Kazimierzowski
Województwo: mazowieckie
Powiat: Warszawa
Gmina: Warszawa
Miejscowość: Warszawa
Miejscowość historyczna: Warszawa – Krakowskie Przedmieście
wypis z Przewodnik po Województwie Warszawskim z 1961 r. dotyczący powstania w latach 1775-1780 rezydencji letniej wzniesionej z inicjatywy Izabelli Lubomirskiej dla jednego z jej faworytów
wypis z Małcużyński, Inwentarz z 1708 r., s. 21 dotyczący drewnianego „pałacu” z trzema stajniami i kuchnią; niedokończonego pałacu murowanego, ogrodu, tamtejszego drzewostanu oraz kolejnych właścicieli miejscowej posesji
Budynek sąsiadujący z kościołem św. Kazimierza. Dwukondygnacyjny dom o długiej, skromnej elewacji, nakryty wysokim dachem z lukarnami. Mimo zniszczeń zachowały się czytelne cechy dawnej, dość reprezentacyjnej architektury: środkowa część fasady została zaakcentowana trójkątnym szczytem, a wejście ujęte jest ozdobnym, barokizującym portalem z dekoracją stiukową lub kamienną. Nad niektórymi oknami widoczne są profilowane obramienia i drobny detal ornamentalny.
Pałac Prymasowski. Klasycystyczna budowla pałacowa o symetrycznej fasadzie. Jej głównym akcentem jest środkowy portyk kolumnowy zwieńczony trójkątnym frontonem, który nadaje elewacji reprezentacyjny charakter. Fasada została uporządkowana rytmem prostokątnych otworów oraz pilastrów i gzymsów, a w górnej partii pojawiają się okrągłe okna w strefie attykowej. Całość ma wyważone proporcje i monumentalny, ale oszczędny w wyrazie charakter typowy dla klasycyzmu. Mimo zniszczeń dobrze widoczna jest pierwotna kompozycja pałacu jako okazałej rezydencji miejskiej.
