plan sytuacyjny labiryntu w ogrodzie przy ul. Bagatela /XVIII w./ - Archiwum.Zabytek.pl
plan sytuacyjny labiryntu w ogrodzie przy ul. Bagatela /XVIII w./
Typ: Spuścizny
Autor: brak danych
Rok wykonania: brak
Sygnatura: TC-P-4559
Nazwa zbioru: Teki Ciołka
Imię i nazwisko: brak danych
Hasło: brak danych
Przedmiot karty: brak danych
Województwo: mazowieckie
Powiat: Warszawa
Gmina: Warszawa
Miejscowość: Warszawa
Miejscowość historyczna: Warszawa
Identyfikator: 77975
Autor: brak danych
Rok wykonania: brak
Sygnatura: TC-P-4559
Nazwa zbioru: Teki Ciołka
Imię i nazwisko: brak danych
Hasło: brak danych
Przedmiot karty: brak danych
Województwo: mazowieckie
Powiat: Warszawa
Gmina: Warszawa
Miejscowość: Warszawa
Miejscowość historyczna: Warszawa
Identyfikator: 77975
Drukuj
Drukuj
Udostępnij
Udostępnij
-
otwórz podstronę Młociny - plan sytuacyjny pałacu
Młociny - plan sytuacyjny pałacu -
otwórz podstronę Szpital św. Ducha - zniszczona elewacja frontowa.
Szpital św. Ducha - zniszczona elewacja frontowa.
-
otwórz podstronę Pałac Komisji Rządowej Przychodów i Skarbu w Warszawie w stanie ruiny po wojnie. Portyk głównego korpusu, widoczny w głębi po lewej stronie. Ma on formę klasycystyczną: wysoki trójkątny fronton z dekoracją rzeźbiarską w tympanonie, a pod nim rząd potężnych kolumn. Po prawej stronie kadru znajduje się bliższy fragment bocznego portyku lub skrzydła kolumnowego, zachowany jako częściowa ruina. Stoją jeszcze wysokie kolumny o jońskich kapitelach, dźwigające ciężkie belkowanie. Za nimi nie ma już właściwie wnętrz — ściany są wypalone, stropy zawalone. W partii środkowej i przyziemiu zachowały się arkady dolnej kondygnacji oraz fragmenty ścian z prostokątnymi otworami okiennymi. Widać, że budynek miał bardzo czytelny, osiowy układ: ciężki cokół, reprezentacyjny portyk i uporządkowaną kompozycję elewacji.
Pałac Komisji Rządowej Przychodów i Skarbu w Warszawie w stanie ruiny po wojnie. Portyk głównego korpusu, widoczny w głębi po lewej stronie. Ma on formę klasycystyczną: wysoki trójkątny fronton z dekoracją rzeźbiarską w tympanonie, a pod nim rząd potężnych kolumn. Po prawej stronie kadru znajduje się bliższy fragment bocznego portyku lub skrzydła kolumnowego, zachowany jako częściowa ruina. Stoją jeszcze wysokie kolumny o jońskich kapitelach, dźwigające ciężkie belkowanie. Za nimi nie ma już właściwie wnętrz — ściany są wypalone, stropy zawalone. W partii środkowej i przyziemiu zachowały się arkady dolnej kondygnacji oraz fragmenty ścian z prostokątnymi otworami okiennymi. Widać, że budynek miał bardzo czytelny, osiowy układ: ciężki cokół, reprezentacyjny portyk i uporządkowaną kompozycję elewacji.
-
otwórz podstronę wypis z Przeździecki A., Varsovie, Warszawa 1924, s. 165 zawierający francuskojęzyczny tekst dotyczący historii miejscowego pałacu; dwie karty
wypis z Przeździecki A., Varsovie, Warszawa 1924, s. 165 zawierający francuskojęzyczny tekst dotyczący historii miejscowego pałacu; dwie karty
-
otwórz podstronę Zabudowa Starego Miasta. Zniszczone kamienice. Po prawej stronie kamienica na ul. Piekarskiej 18.
Zabudowa Starego Miasta. Zniszczone kamienice. Po prawej stronie kamienica na ul. Piekarskiej 18.
-
otwórz podstronę Teatr Wielki - tympanon
Teatr Wielki - tympanon
-
otwórz podstronę wypis z Teki Przyborowskiego (Muzeum Narodowe), t. V, s. 38 dotyczący Pałacu Potockich należącego między 1795, a 1807 r. do Konstancji Tyszkiewiczowej; Gołębiowski Ł., Domy i dwory…, Warszawa 1830 wzmiankujący przynaleśność pałacu do Stanisława Potockiego, a wcześniej do Denhoffów, Sieniawskich, Czartoryskich i Lubomirskich
wypis z Teki Przyborowskiego (Muzeum Narodowe), t. V, s. 38 dotyczący Pałacu Potockich należącego między 1795, a 1807 r. do Konstancji Tyszkiewiczowej; Gołębiowski Ł., Domy i dwory…, Warszawa 1830 wzmiankujący przynaleśność pałacu do Stanisława Potockiego, a wcześniej do Denhoffów, Sieniawskich, Czartoryskich i Lubomirskich
-
otwórz podstronę odsyłacz do Gloger Zygmunt, Encyklopedia Staropolska, Warszawa 1902 oraz Podręczna Encyklopedia Kościelna, red. ks. Zygmunt Chełmicki, t. I-XLIV, Warszawa, 1904-1916 wzmiankujący ufundowanie klasztoru Jerzego Ossolińskiego w 1649 r.
odsyłacz do Gloger Zygmunt, Encyklopedia Staropolska, Warszawa 1902 oraz Podręczna Encyklopedia Kościelna, red. ks. Zygmunt Chełmicki, t. I-XLIV, Warszawa, 1904-1916 wzmiankujący ufundowanie klasztoru Jerzego Ossolińskiego w 1649 r.
-
otwórz podstronę notatka wzmiankująca: projekt 1:500; projekty techniczne do ogrodów: południowego, północnego i centralnego; rysunki robocze 1:100, 20, 10, 1
notatka wzmiankująca: projekt 1:500; projekty techniczne do ogrodów: południowego, północnego i centralnego; rysunki robocze 1:100, 20, 10, 1
-
otwórz podstronę Przedłużenie ulicy Marszałkowskiej w czasie, gdy był to jeszcze krajobraz odbudowy bardziej niż gotowa miejska ulica. Przez środek kadru biegnie świeżo wytyczona lub porządkowana droga o brukowanej nawierzchni, lekko zakręcająca w dal. Po obu stronach zalegają ogromne hałdy gruzu i rozbitego materiału budowlanego, tworzące niemal pagórkowaty krajobraz ruin. W oddali widać duży, samotny gmach wyłaniający się ponad morze ruin i pustych parceli. Ludzie ręcznie wybierający i sortujący kamienie oraz cegły.
Przedłużenie ulicy Marszałkowskiej w czasie, gdy był to jeszcze krajobraz odbudowy bardziej niż gotowa miejska ulica. Przez środek kadru biegnie świeżo wytyczona lub porządkowana droga o brukowanej nawierzchni, lekko zakręcająca w dal. Po obu stronach zalegają ogromne hałdy gruzu i rozbitego materiału budowlanego, tworzące niemal pagórkowaty krajobraz ruin. W oddali widać duży, samotny gmach wyłaniający się ponad morze ruin i pustych parceli. Ludzie ręcznie wybierający i sortujący kamienie oraz cegły.
