baskety ogrodu płacu Brűhla na Woli - Archiwum.Zabytek.pl
baskety ogrodu płacu Brűhla na Woli
Typ: Spuścizny
Autor: Zygmunt Dytkowski
Rok wykonania: brak
Sygnatura: TC-P-4872
Nazwa zbioru: Teki Ciołka
Imię i nazwisko: brak danych
Hasło: brak danych
Przedmiot karty: brak danych
Województwo: mazowieckie
Powiat: Warszawa
Gmina: Warszawa
Miejscowość: Warszawa
Miejscowość historyczna: Warszawa
Identyfikator: 79499
Autor: Zygmunt Dytkowski
Rok wykonania: brak
Sygnatura: TC-P-4872
Nazwa zbioru: Teki Ciołka
Imię i nazwisko: brak danych
Hasło: brak danych
Przedmiot karty: brak danych
Województwo: mazowieckie
Powiat: Warszawa
Gmina: Warszawa
Miejscowość: Warszawa
Miejscowość historyczna: Warszawa
Identyfikator: 79499
Drukuj
Drukuj
Udostępnij
Udostępnij
-
otwórz podstronę fragment karty z „Życia Warszawy” z 4 stycznia 1949 r. zawierający tekst pt. Wilanów w dawnej krasie stanie się rezerwatem piękna i zdrowia
fragment karty z „Życia Warszawy” z 4 stycznia 1949 r. zawierający tekst pt. Wilanów w dawnej krasie stanie się rezerwatem piękna i zdrowia -
otwórz podstronę Muzeum Narodowe, obraz Czajkowski Stanisław - "Pejzaż z kościołem", 725x122 mm
Muzeum Narodowe, obraz Czajkowski Stanisław - "Pejzaż z kościołem", 725x122 mm
-
otwórz podstronę Pałac Ministrów Skarbu. W centrum stoi pomnik księcia Józefa Poniatowskiego, ustawiony na wysokim cokole. Po lewej stronie widoczna jest rotunda dawnej Giełdy i Banku Polskiego z dużą kopułą. Jej elewacja ma dwa wyraźne poziomy: cięższe arkadowe przyziemie i lżejszą, bardziej elegancką kondygnację z wysokimi półkoliście zamkniętymi otworami. Po prawej stronie rozciąga się właściwy Pałac Ministrów Skarbu. Ma długą, horyzontalną fasadę z piętrową kompozycją arkad i balkonów. Na parterze widać arkadowy podcień, wyżej rytmicznie rozmieszczone wysokie okna i ozdobny fryz pod gzymsem.
Pałac Ministrów Skarbu. W centrum stoi pomnik księcia Józefa Poniatowskiego, ustawiony na wysokim cokole. Po lewej stronie widoczna jest rotunda dawnej Giełdy i Banku Polskiego z dużą kopułą. Jej elewacja ma dwa wyraźne poziomy: cięższe arkadowe przyziemie i lżejszą, bardziej elegancką kondygnację z wysokimi półkoliście zamkniętymi otworami. Po prawej stronie rozciąga się właściwy Pałac Ministrów Skarbu. Ma długą, horyzontalną fasadę z piętrową kompozycją arkad i balkonów. Na parterze widać arkadowy podcień, wyżej rytmicznie rozmieszczone wysokie okna i ozdobny fryz pod gzymsem.
-
otwórz podstronę brak
brak
-
otwórz podstronę szkic planu Placu przy Tłomackiem
szkic planu Placu przy Tłomackiem
-
otwórz podstronę Pałac Potockich - brama wjazdowa. Brama składa się z szerokiego, dwuskrzydłowego przejazdu ujętego między dwoma masywnymi filarami, po bokach których znajdują się węższe przejścia dla pieszych. Filar bramy są bogato profilowane, zakończone gzymsami i dekoracyjnymi wazami kamiennymi (typowe barokowe akcenty o funkcji reprezentacyjnej). Ich proporcje są masywne, co podkreśla monumentalny charakter wjazdu. Na filarach widoczne są też detale ornamentalne, w tym woluty i stylizowane liście akantu. Centralnym elementem bramy jest misternie kuty, żelazny wjazd o dekoracji rokokowej – złożonej z ażurowych motywów roślinnych, wici, rocaille’i i monogramów (niegdyś z herbem Potockich „Pilawa”). Ornamentyka jest lekka, finezyjna, a jednocześnie pełna przepychu – stanowi doskonały przykład artystycznego kowalstwa XVIII wieku. Zniszczenia.
Pałac Potockich - brama wjazdowa. Brama składa się z szerokiego, dwuskrzydłowego przejazdu ujętego między dwoma masywnymi filarami, po bokach których znajdują się węższe przejścia dla pieszych. Filar bramy są bogato profilowane, zakończone gzymsami i dekoracyjnymi wazami kamiennymi (typowe barokowe akcenty o funkcji reprezentacyjnej). Ich proporcje są masywne, co podkreśla monumentalny charakter wjazdu. Na filarach widoczne są też detale ornamentalne, w tym woluty i stylizowane liście akantu. Centralnym elementem bramy jest misternie kuty, żelazny wjazd o dekoracji rokokowej – złożonej z ażurowych motywów roślinnych, wici, rocaille’i i monogramów (niegdyś z herbem Potockich „Pilawa”). Ornamentyka jest lekka, finezyjna, a jednocześnie pełna przepychu – stanowi doskonały przykład artystycznego kowalstwa XVIII wieku. Zniszczenia.
-
otwórz podstronę Plac Zamkowy w czasie wojennych zniszczeń. Dominującym obiektem jest duży, narożny pałac lub kamienica pałacowa stojąca w centrum kadru. Budynek zachował główną bryłę i znaczną część elewacji, ale jest ciężko uszkodzony: dach został w dużej mierze zniszczony, wnętrza są wypalone, a w ścianach widać liczne ślady ostrzału i wyrwy. Zachowały się regularne osie okienne, gzymsy i portalowe obramienia, co pokazuje, że była to architektura reprezentacyjna, o klasycyzującym charakterze. Na pierwszym planie rozciąga się pusty, brukowany plac, niemal pozbawiony ruchu. Widać tylko jedną osobę przechodzącą przez otwartą przestrzeń, co mocno podkreśla skalę zniszczenia i pustki. Przy centralnym budynku stoi również latarnia uliczna, zachowana mimo ruin wokół.
Plac Zamkowy w czasie wojennych zniszczeń. Dominującym obiektem jest duży, narożny pałac lub kamienica pałacowa stojąca w centrum kadru. Budynek zachował główną bryłę i znaczną część elewacji, ale jest ciężko uszkodzony: dach został w dużej mierze zniszczony, wnętrza są wypalone, a w ścianach widać liczne ślady ostrzału i wyrwy. Zachowały się regularne osie okienne, gzymsy i portalowe obramienia, co pokazuje, że była to architektura reprezentacyjna, o klasycyzującym charakterze. Na pierwszym planie rozciąga się pusty, brukowany plac, niemal pozbawiony ruchu. Widać tylko jedną osobę przechodzącą przez otwartą przestrzeń, co mocno podkreśla skalę zniszczenia i pustki. Przy centralnym budynku stoi również latarnia uliczna, zachowana mimo ruin wokół.
-
otwórz podstronę Pałac Potockich-odrys planu miasta Warszawy z 1939 roku
Pałac Potockich-odrys planu miasta Warszawy z 1939 roku
-
otwórz podstronę kościół pw. Św. Michała Archanioła - elewacja frontowa, ruiny
kościół pw. Św. Michała Archanioła - elewacja frontowa, ruiny
-
otwórz podstronę wypis z Święcki T., Opis Starożytney Polski, Warszawa 1816, s. 265
wypis z Święcki T., Opis Starożytney Polski, Warszawa 1816, s. 265
