odrys planu terenów ogrodowych z 1866 roku zrysowanych z planu akt notarialnych z 1834 roku - Archiwum.Zabytek.pl
odrys planu terenów ogrodowych z 1866 roku zrysowanych z planu akt notarialnych z 1834 roku
Typ: Spuścizny
Autor: Gerard Ciołek
Rok wykonania: brak
Sygnatura: TC-P-4661
Nazwa zbioru: Teki Ciołka
Imię i nazwisko: brak danych
Hasło: brak danych
Przedmiot karty: brak danych
Województwo: mazowieckie
Powiat: Warszawa
Gmina: Warszawa
Miejscowość: Warszawa
Miejscowość historyczna: Warszawa
Identyfikator: 80148
Autor: Gerard Ciołek
Rok wykonania: brak
Sygnatura: TC-P-4661
Nazwa zbioru: Teki Ciołka
Imię i nazwisko: brak danych
Hasło: brak danych
Przedmiot karty: brak danych
Województwo: mazowieckie
Powiat: Warszawa
Gmina: Warszawa
Miejscowość: Warszawa
Miejscowość historyczna: Warszawa
Identyfikator: 80148
Drukuj
Drukuj
Udostępnij
Udostępnij
-
otwórz podstronę pałac Królikarnia - elewacja od ogrodu widok spoza stawu
pałac Królikarnia - elewacja od ogrodu widok spoza stawu -
otwórz podstronę szkoła włoska - Jan w oleju, olej na płótnie, Muzuem Narodowe w Warszawie
szkoła włoska - Jan w oleju, olej na płótnie, Muzuem Narodowe w Warszawie
-
otwórz podstronę Teatr Wielki. Odbudowa. Portyk kolumnowy po lewej stronie kadru — wysoki, klasycystyczny, z potężnym trójkątnym frontonem. W samym frontonie i w górnych partiach budynku widać jednak rusztowania oraz ślady prac, a za fasadą część bryły nadal wygląda na uszkodzoną lub nie w pełni odtworzoną. Dach i wyższe partie są miejscami poszarpane, jakby budowla była w połowie między ruiną a ukończonym gmachem. Po prawej stronie ciągnie się długie skrzydło o bardziej regularnej, spokojnej elewacji, z rytmem jednakowych okien i arkadowym podcieniem w przyziemiu. To zestawienie jest bardzo charakterystyczne: z jednej strony reprezentacyjny, niemal świątynny portyk starego teatru, z drugiej długi, bardziej powściągliwy ciąg zabudowy odbudowanego placu.
Teatr Wielki. Odbudowa. Portyk kolumnowy po lewej stronie kadru — wysoki, klasycystyczny, z potężnym trójkątnym frontonem. W samym frontonie i w górnych partiach budynku widać jednak rusztowania oraz ślady prac, a za fasadą część bryły nadal wygląda na uszkodzoną lub nie w pełni odtworzoną. Dach i wyższe partie są miejscami poszarpane, jakby budowla była w połowie między ruiną a ukończonym gmachem. Po prawej stronie ciągnie się długie skrzydło o bardziej regularnej, spokojnej elewacji, z rytmem jednakowych okien i arkadowym podcieniem w przyziemiu. To zestawienie jest bardzo charakterystyczne: z jednej strony reprezentacyjny, niemal świątynny portyk starego teatru, z drugiej długi, bardziej powściągliwy ciąg zabudowy odbudowanego placu.
-
otwórz podstronę Ruiny i gruzowisko. Ściana bazyliki archikatedralnej. Widoczne przypory.
Ruiny i gruzowisko. Ściana bazyliki archikatedralnej. Widoczne przypory.
-
otwórz podstronę fotografia czarno-biała przedstawiająca Pałac Myślewicki
fotografia czarno-biała przedstawiająca Pałac Myślewicki
-
otwórz podstronę drewniany budynek mieszkalny - elewacja frontowa
drewniany budynek mieszkalny - elewacja frontowa
-
otwórz podstronę fotografia czarno-biała przedstawiająca studnię z reliefowym motywem lwa na terenie tej posesji; między rokiem 1915, a 1918
fotografia czarno-biała przedstawiająca studnię z reliefowym motywem lwa na terenie tej posesji; między rokiem 1915, a 1918
-
otwórz podstronę Elewacja kamienicy Ajzenmana. Widoczna brama wejściowa i krzyż z mogiłą powstańca.
Elewacja kamienicy Ajzenmana. Widoczna brama wejściowa i krzyż z mogiłą powstańca.
-
otwórz podstronę kościół nawiedzenia NMP - prace przy filarach, płyta
kościół nawiedzenia NMP - prace przy filarach, płyta
-
otwórz podstronę Kościół Przemienienia Pańskiego. Centralna część fasady akcentuje wysoki otwór okienny o zamknięciu łukowym, umieszczony ponad głównym wejściem. Portal wejściowy jest prosty, ale wyraźnie osadzony w osi kompozycji. Bryła kościoła jest wydłużona i salowa, z prostym korpusem nawowym rozciągającym się za fasadą. Po bokach widoczne są niższe aneksy lub kaplice, również opracowane w uproszczonych formach klasycyzujących, z własnymi małymi naczółkami. Elewacje boczne są znacznie spokojniejsze od frontu.
Kościół Przemienienia Pańskiego. Centralna część fasady akcentuje wysoki otwór okienny o zamknięciu łukowym, umieszczony ponad głównym wejściem. Portal wejściowy jest prosty, ale wyraźnie osadzony w osi kompozycji. Bryła kościoła jest wydłużona i salowa, z prostym korpusem nawowym rozciągającym się za fasadą. Po bokach widoczne są niższe aneksy lub kaplice, również opracowane w uproszczonych formach klasycyzujących, z własnymi małymi naczółkami. Elewacje boczne są znacznie spokojniejsze od frontu.
