Ogród Saski oraz plan otoczenia placu Saskiego. Odbitka ozalidowa - Archiwum.Zabytek.pl
Ogród Saski oraz plan otoczenia placu Saskiego. Odbitka ozalidowa
Typ: Spuścizny
Autor: brak danych
Rok wykonania: brak
Sygnatura: TC-P-5408
Nazwa zbioru: Teki Ciołka
Imię i nazwisko: brak danych
Hasło: brak danych
Przedmiot karty: brak danych
Województwo: mazowieckie
Powiat: Warszawa
Gmina: Warszawa
Miejscowość: Warszawa
Miejscowość historyczna: Warszawa
Identyfikator: 82244
Autor: brak danych
Rok wykonania: brak
Sygnatura: TC-P-5408
Nazwa zbioru: Teki Ciołka
Imię i nazwisko: brak danych
Hasło: brak danych
Przedmiot karty: brak danych
Województwo: mazowieckie
Powiat: Warszawa
Gmina: Warszawa
Miejscowość: Warszawa
Miejscowość historyczna: Warszawa
Identyfikator: 82244
Drukuj
Drukuj
Udostępnij
Udostępnij
-
otwórz podstronę katedra pw. św. Jana - fragment elewacji w odbudowie
katedra pw. św. Jana - fragment elewacji w odbudowie -
otwórz podstronę wyciąg z opisu technicznego projektu wstępnego rekonstrukcji miejscowego ogrodu autorstwa G. Ciołka
wyciąg z opisu technicznego projektu wstępnego rekonstrukcji miejscowego ogrodu autorstwa G. Ciołka
-
otwórz podstronę Po lewej stronie widoczny jest wypalony, zrujnowany dom zachowany właściwie tylko jako fasada i fragment ścian bocznych. Ma prosty, prostokątny układ otworów okiennych, ale wnętrza i stropy już nie istnieją. To raczej szkielet dawnej kamienicy lub budynku biurowego niż pełny obiekt. W głębi, na osi ulicy, widać niższą zabudowę o bardziej zwartej bryle, częściowo ocalałą lub prowizorycznie utrzymaną. Za nią wyrasta smukła wieża lub iglica, która stanowi mocny punkt orientacyjny w tle i zamyka perspektywę ulicy. Po prawej stronie stoi najbardziej zachowany budynek w kadrze — kilkukondygnacyjny, narożny gmach o dość masywnej bryle i uproszczonej, klasycyzującej elewacji. Ma wyraźnie zaznaczone kondygnacje, regularny rytm okien i cięższy, urzędowy lub biurowy charakter. Widać, że budynek przetrwał w znacznie lepszym stanie niż otaczająca go zabudowa, choć również nosi ślady uszkodzeń.
Po lewej stronie widoczny jest wypalony, zrujnowany dom zachowany właściwie tylko jako fasada i fragment ścian bocznych. Ma prosty, prostokątny układ otworów okiennych, ale wnętrza i stropy już nie istnieją. To raczej szkielet dawnej kamienicy lub budynku biurowego niż pełny obiekt. W głębi, na osi ulicy, widać niższą zabudowę o bardziej zwartej bryle, częściowo ocalałą lub prowizorycznie utrzymaną. Za nią wyrasta smukła wieża lub iglica, która stanowi mocny punkt orientacyjny w tle i zamyka perspektywę ulicy. Po prawej stronie stoi najbardziej zachowany budynek w kadrze — kilkukondygnacyjny, narożny gmach o dość masywnej bryle i uproszczonej, klasycyzującej elewacji. Ma wyraźnie zaznaczone kondygnacje, regularny rytm okien i cięższy, urzędowy lub biurowy charakter. Widać, że budynek przetrwał w znacznie lepszym stanie niż otaczająca go zabudowa, choć również nosi ślady uszkodzeń.
-
otwórz podstronę Ruiny sanktuarium M. B. Łaskawej. Początek odbudowy. Odsłonięte krypty.
Ruiny sanktuarium M. B. Łaskawej. Początek odbudowy. Odsłonięte krypty.
-
otwórz podstronę Piotr Michałowski - żandarm francuski, akwarela, Muzeum Narodowe w Warszawie
Piotr Michałowski - żandarm francuski, akwarela, Muzeum Narodowe w Warszawie
-
otwórz podstronę Całkowicie zrujnowana kamienica i miejsce w, którym dokonywano egzekucji.
Całkowicie zrujnowana kamienica i miejsce w, którym dokonywano egzekucji.
-
otwórz podstronę wypis z Zug S., Ogrody w Warszawie i jej okolicach opisane w 1784, Warszawa 1898 oraz Kalendarz powszechny z 1848 r. dotyczący roślinności w miejscowym ogrodzie; dwie karty
wypis z Zug S., Ogrody w Warszawie i jej okolicach opisane w 1784, Warszawa 1898 oraz Kalendarz powszechny z 1848 r. dotyczący roślinności w miejscowym ogrodzie; dwie karty
-
otwórz podstronę odsyłacz do Łoza S., Słownik architektów i budowniczych Polaków oraz cudzoziemców w Polsce pracujących, Warszawa 1931, s. 42-43 wzmiankujący budowniczych zaangażowanych przy wznoszeniu miejscowego pałacu: Tytusa Liwiusza Boratiniego i Józefa Borettiego; wzmianka na podst. Łoza S., Słownik architektów i budowniczych Polaków oraz cudzoziemców w Polsce pracujących, Warszawa 1931, s. 47 dotyczący Gasparego Brunoriego sprwadzonego w 1647 r. w celu prawdopodobnie przebudowę miejscowego pałacu; Łoza S., Słownik architektów i budowniczych Polaków oraz cudzoziemców w Polsce pracujących, Warszawa 1931, s. 59 wzmiankujący przebudowę miejscowego pałacu na gimnazjum przez Antoniego Corazziego – od 1821 r.
odsyłacz do Łoza S., Słownik architektów i budowniczych Polaków oraz cudzoziemców w Polsce pracujących, Warszawa 1931, s. 42-43 wzmiankujący budowniczych zaangażowanych przy wznoszeniu miejscowego pałacu: Tytusa Liwiusza Boratiniego i Józefa Borettiego; wzmianka na podst. Łoza S., Słownik architektów i budowniczych Polaków oraz cudzoziemców w Polsce pracujących, Warszawa 1931, s. 47 dotyczący Gasparego Brunoriego sprwadzonego w 1647 r. w celu prawdopodobnie przebudowę miejscowego pałacu; Łoza S., Słownik architektów i budowniczych Polaków oraz cudzoziemców w Polsce pracujących, Warszawa 1931, s. 59 wzmiankujący przebudowę miejscowego pałacu na gimnazjum przez Antoniego Corazziego – od 1821 r.
-
otwórz podstronę Zniszczona elewacja kamienicy. Ruiny. Róg z ulicą Dziekania. Widoczne przejście do Katedry.
Zniszczona elewacja kamienicy. Ruiny. Róg z ulicą Dziekania. Widoczne przejście do Katedry.
-
otwórz podstronę fotografia czarno-biała przedstawiająca rzut przyziemny Pałacu Saskiego wraz z elewacją frontową
fotografia czarno-biała przedstawiająca rzut przyziemny Pałacu Saskiego wraz z elewacją frontową
