Fragment zabudowy Marszałkowskiej oglądany od strony Świętokrzyskiej, w kierunku Ogrodu Saskiego. Dominuje zwarta, już odbudowana pierzeja wielkomiejskich budynków o spokojnych, uporządkowanych fasadach. To architektura powojenna, monumentalna, ale stonowana — z regularnym rytmem okien, gładkimi elewacjami i wyraźnie zaznaczonymi pionowymi akcentami w postaci portali, lizen i płytkich ryzalitów. Niektóre fragmenty mają bardziej reprezentacyjny charakter, z kolumnowymi podziałami i balkonami.
Plac Napoleona przemianowany na plac Powstańców. W tle po lewej stoi duży, prosty gmach z napisem „Dom Chłopa” na dachu. Budynek ma zwartą, kubiczną bryłę i regularny rytm niewielkich okien, przez co wygląda surowo i funkcjonalnie. Obok niego rozciąga się długi, niski optycznie, ale bardzo szeroki budynek o falującym zwieńczeniu dachu. To najbardziej charakterystyczny obiekt na zdjęciu. Na placu i ulicach widać kilka autobusów, samochody osobowe i pojedynczych przechodniów. Ruch nie jest bardzo gęsty, ale miejsce wyraźnie już działa jako fragment nowoczesnego centrum miasta.
Pałac Łazienkowski w początkach panowania Stanisława Augusta. Północna fasada z 1698 (zdjęcie Chr. Eltestera).
Reprodukcja z W. Tatarkiewicz "Pięć studiów w Łazienkach Stanisława Augusta" z 1925 roku.
