Ujazdów-szkicowa rekonstrukcja alej ogrodu według materiałów archiwalnych - Archiwum.Zabytek.pl
Ujazdów-szkicowa rekonstrukcja alej ogrodu według materiałów archiwalnych
Typ: Spuścizny
Autor: Gerard Ciołek
Rok wykonania: brak
Sygnatura: TC-P-5540
Nazwa zbioru: Teki Ciołka
Imię i nazwisko: brak danych
Hasło: brak danych
Przedmiot karty: brak danych
Województwo: mazowieckie
Powiat: Warszawa
Gmina: Warszawa
Miejscowość: Warszawa
Miejscowość historyczna: Warszawa
Identyfikator: 98057
Autor: Gerard Ciołek
Rok wykonania: brak
Sygnatura: TC-P-5540
Nazwa zbioru: Teki Ciołka
Imię i nazwisko: brak danych
Hasło: brak danych
Przedmiot karty: brak danych
Województwo: mazowieckie
Powiat: Warszawa
Gmina: Warszawa
Miejscowość: Warszawa
Miejscowość historyczna: Warszawa
Identyfikator: 98057
Drukuj
Drukuj
Udostępnij
Udostępnij
-
otwórz podstronę fotografia czarno-biała przedstawiająca plan parku z 1787 r.
fotografia czarno-biała przedstawiająca plan parku z 1787 r. -
otwórz podstronę odrys planu terenów ogrodowych z 1859 roku
odrys planu terenów ogrodowych z 1859 roku
-
otwórz podstronę Kościół św. Antoniego. Po odbudowie. Główna bryła świątyni ma charakter barokowy i jest jednonawowa, z wyraźnie wyeksponowaną fasadą frontową ujętą pilastrami. Fasada jest dwukondygnacyjna i podzielona na trzy osie. W osi środkowej znajduje się duże okno zamknięte półkoliście, ujęte dekoracyjnym obramieniem z łukowym naczółkiem. Powyżej, w polu trójkątnego szczytu, umieszczono okrągły otwór okienny. Szczyt fasady wieńczy krzyż, a na jego krawędziach ustawione są figury rzeźbiarskie. Podziały pionowe tworzą pilastry, a kondygnacje oddzielone są profilowanymi gzymsami. W wyniku powojennej rozbudowy powstał także wyraźnie wydzielony zespół od strony ulicy. Po prawej stronie zespołu znajduje się dodatkowy budynek o zwartej bryle, na planie zbliżonym do kwadratu, przykryty wysokim dachem czterospadowym zwieńczonym niewielką latarnią z cebulastym hełmem i krzyżem.
Kościół św. Antoniego. Po odbudowie. Główna bryła świątyni ma charakter barokowy i jest jednonawowa, z wyraźnie wyeksponowaną fasadą frontową ujętą pilastrami. Fasada jest dwukondygnacyjna i podzielona na trzy osie. W osi środkowej znajduje się duże okno zamknięte półkoliście, ujęte dekoracyjnym obramieniem z łukowym naczółkiem. Powyżej, w polu trójkątnego szczytu, umieszczono okrągły otwór okienny. Szczyt fasady wieńczy krzyż, a na jego krawędziach ustawione są figury rzeźbiarskie. Podziały pionowe tworzą pilastry, a kondygnacje oddzielone są profilowanymi gzymsami. W wyniku powojennej rozbudowy powstał także wyraźnie wydzielony zespół od strony ulicy. Po prawej stronie zespołu znajduje się dodatkowy budynek o zwartej bryle, na planie zbliżonym do kwadratu, przykryty wysokim dachem czterospadowym zwieńczonym niewielką latarnią z cebulastym hełmem i krzyżem.
-
otwórz podstronę wypis z Łoza S., Słownik architektów i budowniczych Polaków oraz cudzoziemców Polsce pracujących, Warszawa 1931 s. 136 i 297 dotycząca tamtejszego dworu; Słownik Geograficzny Królestwa Polskiego t. II, s. 859 dotycząca miejscowej willi i parku
wypis z Łoza S., Słownik architektów i budowniczych Polaków oraz cudzoziemców Polsce pracujących, Warszawa 1931 s. 136 i 297 dotycząca tamtejszego dworu; Słownik Geograficzny Królestwa Polskiego t. II, s. 859 dotycząca miejscowej willi i parku
-
otwórz podstronę Katedra pw. św. Jana Chrzciciela. Kaplica Pana Jezusa w ruinie.
Katedra pw. św. Jana Chrzciciela. Kaplica Pana Jezusa w ruinie.
-
otwórz podstronę wirydarz - rzut
wirydarz - rzut
-
otwórz podstronę Kościół św. Michała Archanioła. Gotycka, ceglana świątynia po niemal całkowitym zniszczeniu: zachowały się fragmenty wysokich ścian z ostrołukowymi oknami, resztki maswerków oraz smukła wieża po prawej stronie kadru. Dach i większa część nawy już nie istnieją, wnętrze jest otwarte, a pomiędzy ocalałymi partiami murów wiszą poszarpane elementy konstrukcji.
Kościół św. Michała Archanioła. Gotycka, ceglana świątynia po niemal całkowitym zniszczeniu: zachowały się fragmenty wysokich ścian z ostrołukowymi oknami, resztki maswerków oraz smukła wieża po prawej stronie kadru. Dach i większa część nawy już nie istnieją, wnętrze jest otwarte, a pomiędzy ocalałymi partiami murów wiszą poszarpane elementy konstrukcji.
-
otwórz podstronę fotografia czarno-biała przedstawiająca rzeźbę bez głowy podczas prac konserwacyjnych
fotografia czarno-biała przedstawiająca rzeźbę bez głowy podczas prac konserwacyjnych
-
otwórz podstronę Po odbudowie pałac Przebendowskich zachował barokowy, reprezentacyjny charakter. Najbardziej wyróżnia się centralny, półkolisty korpus nakryty wysokim dachem kopulastym z latarnią, do którego przylegają niższe, symetryczne skrzydła. Elewacje są uporządkowane pilastrami, gzymsami i dekoracyjnymi obramieniami okien, a całość urozmaicają mansardowe dachy pawilonów bocznych. Budynek ma elegancką, pałacową sylwetę, łącząc barokową malowniczość z wyraźną symetrią kompozycji.
Po odbudowie pałac Przebendowskich zachował barokowy, reprezentacyjny charakter. Najbardziej wyróżnia się centralny, półkolisty korpus nakryty wysokim dachem kopulastym z latarnią, do którego przylegają niższe, symetryczne skrzydła. Elewacje są uporządkowane pilastrami, gzymsami i dekoracyjnymi obramieniami okien, a całość urozmaicają mansardowe dachy pawilonów bocznych. Budynek ma elegancką, pałacową sylwetę, łącząc barokową malowniczość z wyraźną symetrią kompozycji.
-
otwórz podstronę wypis z Gloger Zygmunt, Encyklopedia Staropolska, Warszawa 1902 wzmiankujący ufundowanie konwentu ze środków Józefy Tomaszewskiej Zamoyskiej oraz ważniejsze epizody w dziejach klasztoru
wypis z Gloger Zygmunt, Encyklopedia Staropolska, Warszawa 1902 wzmiankujący ufundowanie konwentu ze środków Józefy Tomaszewskiej Zamoyskiej oraz ważniejsze epizody w dziejach klasztoru
