Wilanów-projekt oczyszczania i instalacji sanitarnej. Napisy: WILANÓW PROJEKT PŁUKANIA TRAS KANALIZACJI SANITARNEJ; SKALA 1:500; według protokołu Rady Technicznej z dnia 25.VII.1958 roku; Studzienkę płuczącą pokazano na osobnym rysunku. Legenda z objaśnieniem znaków - Archiwum.Zabytek.pl
Wilanów-projekt oczyszczania i instalacji sanitarnej. Napisy: WILANÓW PROJEKT PŁUKANIA TRAS KANALIZACJI SANITARNEJ; SKALA 1:500; według protokołu Rady Technicznej z dnia 25.VII.1958 roku; Studzienkę płuczącą pokazano na osobnym rysunku. Legenda z objaśnieniem znaków
Typ: Spuścizny
Autor: St. Deubel; R. Rogala
Rok wykonania: 1958
Sygnatura: TC-P-5658
Nazwa zbioru: Teki Ciołka
Imię i nazwisko: brak danych
Hasło: brak danych
Przedmiot karty: brak danych
Województwo: mazowieckie
Powiat: Warszawa
Gmina: Warszawa
Miejscowość: Warszawa
Miejscowość historyczna: Warszawa
Kościół św. Stanisława Kostki. Po odbudowie. W górnej partii frontu wyrastają dwie smukłe, otwarte wieże o lekkiej, ażurowej konstrukcji. Każda z nich zbudowana jest z pionowych filarów podtrzymujących niewielkie zwieńczenie z krzyżem. Wieże te kontrastują z ciężkim, pełnym trzonem fasady. Widoczny jest rytm arkadowych przeźroczy w strefie pośredniej oraz duży, wysoki otwór zamknięty łukiem w centralnej części ściany.
Kościół św. Franciszka. Odbudowa. Fasada ma kompozycję trójosiową, silnie zaakcentowaną pionowymi podziałami w postaci wysokich pilastrów i półkolumn, które prowadzą wzrok ku górze. W osi środkowej znajduje się portal wejściowy zwieńczony trójkątnym naczółkiem, ponad nim tablica i duże, prostokątne okno o wyraźnej oprawie, doświetlające wnętrze. Całość zamyka schodkowe zwieńczenie z krzyżem.
Zamek Ujazdowski. Budynek stoi jako częściowo zachowana ruina: ma odsłonięte mury, puste otwory okienne i brak dachu. Przy wieży widać prowizoryczne wzmocnienia lub rusztowanie, u podnóża leżą hałdy gruzu, a teren wokół przypomina bardziej plac robót niż uporządkowane założenie rezydencjonalne.
Fragment zabudowy Marszałkowskiej oglądany od strony Świętokrzyskiej, w kierunku Ogrodu Saskiego. Dominuje zwarta, już odbudowana pierzeja wielkomiejskich budynków o spokojnych, uporządkowanych fasadach. To architektura powojenna, monumentalna, ale stonowana — z regularnym rytmem okien, gładkimi elewacjami i wyraźnie zaznaczonymi pionowymi akcentami w postaci portali, lizen i płytkich ryzalitów. Niektóre fragmenty mają bardziej reprezentacyjny charakter, z kolumnowymi podziałami i balkonami.
