Kościół Świętego Krzyża. Fragment prezbiterium. Fryz arkadkowy, wykonany w cegle. Tworzy go rytmiczny ciąg niewielkich, ostrołukowych blend wspartych na drobnych wspornikach, co nadaje elewacji dekoracyjny, a zarazem archaiczny charakter. Wąskie, wysokie okna o ostrołukowym zamknięciu i głębokich rozglifieniach.
Kościół Świętej Trójcy. Korpus nawowy jest wysoki, przykryty stromym dachem dwuspadowym o jednolitej połaci, z niewielkimi otworami wentylacyjnymi rozmieszczonymi rytmicznie w pokryciu. Ściana nawy artykułowana jest pasem półkoliście zamkniętych okien umieszczonych w górnej kondygnacji, co wskazuje na doświetlenie przestrzeni ponad arkadami międzynawowymi. Widoczna jest także niewielka przybudówka o formie zbliżonej do kaplicy, z trójkątnym szczytem oraz osobnym wejściem. Na styku połaci dachowych wyrasta niewielka sygnaturka o ośmiobocznym tamburze i cebulastym hełmie, stanowiąca wertykalny akcent w środkowej części bryły.
Neogotycki pałac z XIX wieku w Sycowie, ukazany w szerokim ujęciu parkowym. Budowla ma zwartą, regularną bryłę na planie prostokąta i dwukondygnacyjną kompozycję, z wyraźnie zaznaczonymi narożnikami. Elewacje zwieńczone są attyką z krenelażem, nawiązującym do form średniowiecznych obwarowań. Fasada frontowa jest osiowa i symetryczna. W partii środkowej znajduje się nieznacznie wysunięty ryzalit z głównym wejściem, ujętym w dekoracyjne obramienie. Nad wejściem widoczny jest balkon lub loggia z ozdobną balustradą oraz detalem architektonicznym w formie arkad lub blend o motywach neogotyckich.
Kościół św. Macieja. Korpus nawowy ma formę halową, z wysokimi, ostrołukowymi oknami wypełnionymi maswerkiem. Okna są smukłe, o wyraźnie wertykalnym rytmie, co podkreśla strzelistość kompozycji. Ściany zewnętrzne artykułowane są przyporami, wzmacniającymi konstrukcję i porządkującymi podziały elewacji. Ośmioboczna wieża, wznosząca się nad skrzyżowaniem naw lub w rejonie prezbiterium. Wieża ma prostą, surową formę, z wąskimi, ostrołukowymi przeźroczami i platformą widokową w zwieńczeniu.
Kościół Świętej Trójcy. Wnętrze. Fragment sklepienia z polichromią. Sklepienie ma formę krzyżowo-żebrową, z wyraźnie zaznaczonymi żebrami przecinającymi się w zwornikach, jednak jego zasadniczą dominantą jest rozbudowana dekoracja malarska. W centralnych partiach przęseł umieszczono duże, owalne medaliony z przedstawieniami figuralnymi. W jednym z nich widoczna jest scena o tematyce chrystologicznej – postać Chrystusa w otoczeniu świętych i aniołów, ukazana w kompozycji wznoszącej się ku górze, co podkreśla iluzjonistyczny charakter malowidła.
Kościół pw. Najświętszego Serca Pana Jezusa. Gotyk. Czworoboczna wieża o surowej formie, z ostrołukowymi otworami w górnej partii. Do wieży przylega wydłużony korpus nawowy przykryty dwuspadowym dachem z dachówki. Pokrycie dachowe jest częściowo zerwane, widać ubytki i prowizoryczne zabezpieczenia. Ściany noszą ślady zniszczeń i zaniedbania, a okna są częściowo wybite. Po prawej stronie widoczny jest wysoki, schodkowy szczyt z ostrołukowymi blendami – element typowy dla gotyku ceglanego, który nadaje budowli wertykalny, strzelisty charakter.
Kościół pw. WNMP. System konstrukcyjny i artykulacja ściany nawy. Wysunięte przypory, które wzmacniają konstrukcję sklepień. Przypory zwieńczone są daszkami i ustawione w rytmicznych odstępach, wyznaczając osie przęseł. Między nimi znajdują się wysokie, smukłe okna ostrołukowe z kamiennymi maswerkami. Okna mają silnie wertykalne proporcje i sięgają niemal gzymsu podokapowego, co podkreśla strzelistość bryły. Na zdjęciu widać, że przeszklenia są uszkodzone – wiele szyb jest wybitych.
